เตรียมอุดมศึกษา

ก้าวแรกของการเป็นเด็กเตรียมฯ ดูเหมือนชีวิตดิฉันจะยุ่งเหยิง วุ่นวาย การเปลี่ยนแปลงมากมายได้ผ่านเข้ามาในชีวิต ที่เรียนใหม่ ที่อยู่ใหม่ เพื่อนใหม่ ทั้งยังต้องปรับตัวกับการเรียนที่รวดเร็ว แข่งขัน และกดดัน จนกระทั่งก้าวสุดท้าย ก้าวที่เต็มไปด้วย การจากลา คราบน้ำตา และความผูกพันธ์
เตรียมอุดมฯอาจเป็นแค่โรงเรียนโรงเรียนหนึ่งในสายตาของใครหลายๆคน แต่กลับเป็นครอบครัว เป็นบ้านที่แสนอบอุ่นสำหรับดิฉัน ครอบครัวใหญ่ที่มีทั้งพ่อที่คอยประสิทธิ์ประสาทวิชา แม่ที่ปากร้ายใจดีแต่คอยดูแลเราอยู่เสมอไม่ห่าง เพื่อนที่สนุกด้วยกัน เป็นบ่าให้ซบเวลาเสียน้ำตา และพร้อมที่จะก้าวไปด้วยกันกับเรา แม้อุปสรรคขวากหนามจะกั้นขวางเพียงไร พี่ๆที่คอยประคับประคองให้คำแนะนำ และเฝ้าดูเราด้วยความหวังดี จริงใจ น้องๆที่น่ารัก เชื่อฟัง และเป็นกำลังใจให้เราอยู่เสมอมา
ผลที่ได้จากการเรียนรู้
เตรียมอุดมฯให้อะไรมากมายเหลือเกินกับดิฉันนอกเหนือไปจากวิชาการที่ได้รับแล้ว ได้เรียนรู้ว่าแม้การศึกษาที่เข้มข้น อัดแน่น บ้าระห่ำ น่าฆ่าตัวตาย แต่ก็มีคนได้คะแนนเต็มตอนสอบ การสอบที่ไม่มีใครอยากให้มาถึงแต่ก็มาถึงไว๊ไวTT ข้อสอบเคมีที่มี 6 ชุดและปราศจากการสลับข้อแสดงที่ถึงความสามารถอันล้นเหลือของอาจารย์ ชีทที่โคตรแพง (แถมเมื่อยมืออีก) (แต่ก็ไม่ได้อ่าน) การร้องไห้กับคะแนนที่แสนห่วยที่มาพร้อมกับการซ่อมกลางโรงอาหารกับเพื่อนๆเป็นร้อยๆ มันที่ไม่เคยเข้าเรียนหรือถ้ามาเรียนก็หลับแต่กลับท็อปแทบทุกวิชา การทำกิจกรรมที่ไร้สาระแต่สนุกโคตรรร กีฬาสีที่สุดเว่อร์(ซื้อบ้านได้เป็นหลังๆ) เรียนรู้ที่จะเลิกไปเชียร์คนๆนึงแข่งบาสเพราะไปทีไรก็แพ้ทุกที การแอบใช้ลิฟต์ยังไงไม่ให้โดนปรับตังค์ ห้องที่ใช้เรียนแต่กลับเป็นที่นอนได้แสนสบาย การโดดเรียนยังไงไม่ให้โดนจับได้ การที่ได้รับรู้ความหวังดีของพี่ๆทุกคน การที่ต้องเตรียมตัวทำอะไรๆให้น้องๆประทับใจ การได้เรียนรู้น้ำใจของเพื่อนแต่ละคนผ่านเหตุการณ์ร้ายๆต่างๆ การที่ต้องคอยแอบส่องคนๆนึงทั้งๆที่เค้าก็รู้ตัว(ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องแอบด้วย--)
ข้อคิดที่ได้
ในท้ายที่สุดการเปลี่ยนแปลงทั้งการพบเจอ และการจากลาล้วนเป็นของที่อยู่คู่กับมนุษย์มายาวนาน แต่ก็น้อยคนนักที่สามารถทำใจยอมรับกับมันได้ การจากลาจึงเป็นบทเรียนบทสุดท้ายที่ดิฉันได้รับจากที่แห่งนี้ บทเรียนที่ยากที่สุดที่เราทุกคนจะต้องผ่านมันไปให้ได้ เพื่อเตรียมพร้อมกับการพบเจอครั้งใหม่ เพราะเราทุกคนย่อมก้าวต่อไป หากแต่ก้าวข้างหน้าก็อาจนำให้เรากลับมาพบเจอกัน อีกครั้งหนึ่ง ก้าวต่อไปข้างหน้า ก้าวที่เต็มไปด้วยความหวัง

…แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนยังเวียนวน
คือความรักศักดิ์ตนทุกสมัย
ได้ชื่อว่าตอ.ย่อมพอใจ
พระเกี้ยวน้อยยิ่งใหญ่ตลอดกาล

อ้างอิง
ขอขอบคุณ website ของรุ่นพี่ รุ่นน้องเตรียมอุดมทุกๆคนที่ไปเอารูปมาแปะไว้
และขอขอบคุณเตรียมอุดมศึกษา ที่ทำให้ดิฉันได้เรียนรู้ประสบการณ์ดีๆในชีวิต
อ่านแล้วคิดถึงโรงเรียนจัง
ถึงแม้เราจะจบแล้วแต่เราก็มีความทรงจำที่ดีๆ
ที่เราเคยทำร่วมกับเพื่อน หวนไปคิดทำให้เรายิ้มได้
เป็นกำลังใจให้นะ
ชีวิตมัธยมก็เป็นช่วงชีวิตที่สำคัญมาก
คงคิดถึงโรงเรียนล่ะสิ
ชอบกลอนจังเลย เพราะดี เดี๋ยวจะไปท่องมากบ้างนะ
บรรยายกาศน่าเรียนมากๆ ทำให้มีแรงจูงใจที่ดี
ประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามา ก็ได้สอนอะไรที่ดีมากมาย
เก็บเป็นความทรงจำที่มีค่า ทำให้ได้โตเป็นผู้ใหญ่อีกขั้นนึง
อ่านแล้วคิดถึงโรงเรียนอ่ะ...จุ๊บๆ
คิดถึงโรงเรียนมากๆๆๆๆๆ
ความทรงจำทุกอย่างจะยังเหมือนเดิม
รักเตรียมอุดม.... จุ๊บส์ๆๆ
เห็นแล้วทำให้คิดถึงชีวิตมัธยมจังเลย คิดถึงวันเวลาดีๆ
ถึงเเม้เวลามันจะผ่านไป เเต่สิ่งที่เหลือก็คงจะเป็นความทรงจำที่ทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึง ^^
ประสบการณ์ชีวิตสมัยวัยรุ่นที่ดีที่สุด
ก้อคือสมัยมัธยมปลายนี่แหละ...
คิดถึงโรงเรียนมากๆเลยอ่าาา... ^__^
อยากกลับไปเป็นเด็กม.ปลายอีกครั้ง
สบาย สบาย
เราอ่านแล้วว
คิดถึงโรงเรียน คิดถึงเพื่อนเนอะ
คิดถึงเพื่อนๆเหมือนกันเลย
การเรียนสมัยมัธยมสอนอะไรให้เรามากมาย