สวัสดีค่ะ!! ในครั้งนี้ ดิฉัน นัฐศิญา ภู่ทอง (เนป) หนึ่งในสมชิกกลุ่ม Blog ปลาบึกค่ะ จะมาเล่าถึงประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้น (อาจจะตื่นเต้นเฉพาะพวกเรา) นั่นก็คือการที่ได้จับ และลองสัมผัสสำรวจปลาบึกตัวเป็นๆนั่นเองค่ะ!!
ในวันที่ 10 สิงหาคม 2552 เวลาประมาณ 17.30 น. ห้าโมงเย็นกว่าๆพวกเราก็ได้เดินทางไปที่ คณะเทคโนโลยีการประมงและทรัพยากรทางน้ำ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ หรือว่าฐานเรียนรู้ปลาบึก นั่นเองค่ะครั้งแรกที่ได้เดินทางไปกับเพื่อนๆก็ระยะัทางก็ไกลมากๆค่ะ แต่บรรยากาศดีค่ะเดินไปฟังเพลงที่ทางวิทยุเสียงตามสายของมหาวิทยาลัยแม่โจ้เปิดให้ฟังไปด้วย สนุกดีค่ะ และแร้วก็ถึงจุดหมายปลายทางที่พวกเรารอคอยค่ะโดยที่ พี่หมู ได้รอพวกเราอยู่ที่ฐานเพาะเลี้ยงปลาบึกพร้อมกับพี่ๆวิทยากร พี่ต่าย ด้วยค่ะ ตอนแรกตื่นเต้นมากๆค่ะพร้อมทั้งกลัวๆว่าจะได้เห็นปลาบึกตัวเป็นตามที่เราได้คิดไว้กันรึป่าวค่ะ.......
แต่ว่าก่อนที่เราจะถึงจุดหมายนั้นก็ต้องมีสิ่งมาขัดขวาง สิ่งนั่นก็คือ เจ้าตูบสี่ขา ค่ะ ซึ่งทำหน้าที่เฝ้าทางเข้าออกของฐานเพาะเลี้ยงปลาค่ะ โอ้!!พอเจ้าตูบได้เห็นพวกเราเท่านั่นหละค่ะ ก็เริ่มบรรเลงการเห่าอย่างดุดันทันทีทำให้พวกเราต้องวิ่งกันกระเจิงเลยค่ะ ก็คิดกันอยู่ว่าถ้าเป็นแบบนี้แร้วจะเข้าไปได้ยังไง กลัวก็กลัวจะโดนกัดแต่เพื่องานค่ะ สปิริดแรงกล้ามากค่ะ...ขอเรียกแทนตัวเองนะค่ะ "เนป" ก็เลยนึกออกว่าเราควรจะโทรหาพี่หมู ให้มารับค่ะ เพื่อนๆที่มาด้วยกันคือ เนย และมิลค์ ก็เห็นด้วยอย่างมากและซักพักเมื่อโทรบอกแล้วพี่ชายสุดหล่อก็เดินออกมารับน้องๆค่ะ แต่ว่าเจ้าตูบไปซะแล้วหละค่ะก่อนที่พี่เค้าจะมาซะอีก!!(พี่หมูก็เลยอดเป็นฮีโร่เลย^^) แต่ก็ต้องมารับน้องๆตามระเบียบ พอเดินเข้าไปก็เห็นพี่ๆเค้ากำลังง้วนอยู่กับการจะลงไปจับปลาบในบ่อและมีพี่สาวสุดสวยที่เป็นวิทยากรให้แก่เราก็คือ พี่ต่าย ค่ะ ยืนควบคุมอยู่ตรงนั่นด้วยหลังจากเข้าไปสวัสดีพี่ๆแล้ว พวกเราก็เริ่มงานกันเลยค่ะ พี่ต่ายก็อธิบายการฉีดฮอร์โมนต่างๆและให้พี่ๆใจกล้าลงไปจับปลามาให้พวกเราดูด้วยค่ะ ในวันนั้น ไม่ได้มีแต่พวกเราที่ไปศึกษานะค่ะ ยังมีพี่ๆจากหลายๆคณะที่ทำเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ไปศึกษาด้วยค่ะ คนจึงคึกคักมากในวันนั้น ถึงแม้แดดจะร้อนก็สู้เพื่องานค่ะ....
และพี่ๆก็ำพาเดินไปที่บ่อปลาบึก บ่อที่เราใฝ่ฝันจะมาศึกษาก็มาถึงแร้วค่ะ ถึงแม้ทางเดินจะลำบากและมีอาการคันบริเวณผิวหนังก็อดทนค่ะ และถึงเวลาที่สำคัญแล้วค่ะพี่ๆสุดหล่อ 2 คนก็ได้ลงน้ำเพื่อไปจับปลาบึกตัวเป็นมาให้พวกเราโดยเฉพาะค่ะ
ต้องขอขอบพระคุณพวกพี่ๆเค้ามากๆเลยค่ะ และพี่ต่ายก็ยังควบคุมงานเหมือนเดิม พี่ต่ายบอกให้จับเบาๆเพราะเดี๋ยวปลาจะเป็นแผล และในที่สุดก็จับมาได้แร้วค่ะปลาบึกตัวสีแปลกๆไม่ค่อยเหมือนที่คิดไว้เท่าไหร่ค่ะ มันออกจะตัวสีขาวๆเทาๆดูตัวนวลๆเรียบๆค่ะ แต่ก็น่ากลัวอยู่ดี และพี่ต่ายก็บอกว่าให้น้องๆลงไปจับดู แต่ตอนนั้นไม่มีใครกล้าเลยแม้แต่ตัว เนป เองก็ยังกล้าๆกลัวๆไอ้เจ้าปลาบึกตัวนี้อยู่ดีค่ะ แต่ทำไงได้ไม่มีผู้กล้าลงไปจับเลยค่ะ พี่หมูและเพื่อนๆก็เลยสนับสนุนกันใหญ่ให้ เนป ลงไปจับดูเพื่อจะได้รู้ว่าปลาบึกมีลักษณะผิวยังไงและที่สำคัญพี่ๆเค้าบอกว่าปลาบึกไม่มีฟันค่ะ ไม่กัดด้วย ยิ่งทำให้มีแรงบันดาลใจมากขึ้นที่จะลงไปจับดูค่ะ และก็ได้ลองลงบ่อไปจับปลาบึกค่ะลงไปทั้งความรู้สึกที่กล้าๆกลัวค่ะ พอลงไก็ยังไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่แต่ว่าเสียงเชียร์จากพี่ๆนั่นล้นหลามเหลือเกินค่ะ ทำให้ตัดสินใจลองจับสัมผัสที่ตัวปลาค่ะ มันเรียบๆค่ะแต่ก็ไม่ลื่น ปลาบึกก็ดิ้นตลอดเวลาจนพี่ๆที่จับปลาเหนื่อยกันทีเดียวค่ะ(ปลาบึกจะคำรามตลอดเวลาเลยค่ะน่ากลัวมาก)และที่พลาดไม่ได้คือการวัดใจโดยการล้วงมือเข้าไปในปากเจ้าปลาบึกตัวบึ้กตัวนี้ค่ะ น่ากลัวมากๆค่ะแต่ไหนๆก็ไหนแล้วค่ะต้องลองซักครั้งเพื่อให้รู้ และก็ได้ลองเอามือจับๆแล้วก็แหย่ๆเข้าไปในปากปลาบึกค่ะไม่มีฟันจริงๆค่ะ ไม่มีซักซี่เลยเรียบเป็นเนื้อเดียวกันเลยค่ะ พี่ต่ายก็เลยบอกว่าเห็นมั้ย มันไม่กัดหรอกมันไม่มีฟัน
ใช่ค่ะ!!แต่ว่าในใจตอนนั้นก็กลัวมากค่ะกลัวตกบ่อปลาอีก คิดอยู่ตลอดเวลาว่าเราจะต้องจับไอ้ปลาบึกตัวใหญ่ตัวนี้จริงๆหรอเนี่ย!!ซึ่งในชีวิต 18 ปี ที่ผ่านมายังไม่เคยได้จับสัมผัสปลาบึกตัวเป็นๆแบบนี้มาก่อนครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตอีกอย่างหนึงค่ะ ที่สนุกๆมากๆค่ะได้ลองลุยกับงานที่เราอาจจะไม่เคยได้ทำมาก่อนก็แตกต่างดีค่ะรู้สึกสบายๆ และที่สำคัญได้ความรู้และประสบการณ์ใหม่ๆดีๆที่พี่ๆใจดีได้มอบให้ด้วยความอบอุ่นเป็นมิตรค่ะ ได้ลองลุยกับงานที่ชอบก็ทำให้มีความสุขในการทำงานมากขึ้นค่ะอยากจะให้ทุกๆคนได้ลองสัมผัสเจ้าปลาบึก ตัวบึ้กตัวนี้กันซักครั้งค่ะแล้วจะรู้ว่าปลาบึกไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลยนะค่ะ!!
