ทุกคนฝึกสมาธิ รับรู้ ลมหายใจแห่งความสุขของเรา ที่หายใจเข้า หายใจออก พร้อมกับการจินตนาการ

วันรุ่งเช้าของวันที่ 4พ.ค. 52

พอเสียงระฆัง เคาะสติดังขึ้น คุณครูผู้เบิกบานผู้ร่วมการอบรม ที่ได้อยู่ในห้องประชุม ก็พากันนั่งลงกับพื้นเป็นวงกลม ตามกลุ่มที่เคยตั้งไว้ ครูแมวให้คุณครู ได้รับชมวีดีทัศน์เพลง  “ลมหายใจแห่งความสุข”  ของเสถียรธรรมสถาน โดยให้ทุกคนฝึกสมาธิ รับรู้ ลมหายใจแห่งความสุขของเรา ที่หายใจเข้า หายใจออก  พร้อมกับการจินตนาการ  โดยทำท่าทางตามเสียงเพลงโดยให้คุณครูทำตาม         

“ลมหายใจเข้า”   >>นำมือกลับมาไพล่กันไว้ที่อก

 “ลมหายใจออก >>ผายมือทั้งสองข้างออกสุดแขน

 “ดั่งดอกไม้บาน”     >>     ชูมือทำท่าดอกไม้บานบนศีรษะ

“ภูผาใหญ่กว้าง”       >>     ชูมือทำท่าภูเขาอยู่บนศีรษะ

“ดั่งสายน้ำฉ่ำเย็น”           >>   ค่อย ๆ ลดมือสองข้างลง และกระดิกนิ้วไปมาเสมือนสายน้ำไหล

“ในนภากาศ  อันบางเบา”  >>   ชูแขนทั้งสองข้างสุดแขนทำมือโบกไปมาเป็นจังหวะ คล้ายอาการที่เป็นลมพัดผ่าน

จากนั้น ครูแมวก็ให้ทุกคน ร่วมทำท่าประกอบเพลง  อีก1  รอบ  แล้วจึงให้หลับตาทำท่าประกอบเพลง  เมื่อเพลงหยุดจึงให้ทุกคนทำสมาธิ ประมาณ  10  นาที  ครูแมวชวนให้คุณครูทุกคนนั่งหลับตาและกล่าวคำแผ่เมตตาต่อตนเอง  ต่อครอบครัว ต่อผู้อื่น

                         

เมื่อจบจากกิจกรรม ลมหายใจแห่งความสุข ครูแมวก็ให้ คุณครูทุกคนร่วมกันช่วยถอดบทเรียนที่ได้รับมาตั้งแต่เมื่อวาน ถึงวันนี้ เกี่ยวกับ กิจกรรม และกระบวนการที่เกิดขึ้น ว่าจะนำไปใช้กับโรงเรียนและนักเรียนอย่างไร ในฐานะที่เราจะเป็นครูมืออาชีพ Facilitator  ครูพิเศษ คือคุณครู ผู้เป็นตัวแทนท่านหนึ่ง บอกว่า เราได้ ”ค้นพบกิจกรรมสื่อสาร” ซึ่งเป็นทัศนคติการแลกเปลี่ยนความคิดซึ่งกันและกัน ได้เห็นการแลกเปลี่ยนความรู้สึก ได้เห็นการวางแผนที่ประทับใจ เห็นถึงการจัดกิจกรรม ว่าถ้าเป็นวิชาการมากเกินไปก็จะรู้สึกว่าเบื่อ แต่พอเราใช้กิจกรรมร่วมกัน ให้สมาชิกได้แสดงออกร่วมกัน  ให้ทุกคนได้มี บทบาทก็จะทำให้ มีความสุข

                   

                

              ครูคงจรัส เป็นตัวแทนพูดในส่วนเนื้อหา ที่บอกว่า ปัจจุบัน  เรามองเห็นการใช้สื่อห้องเรียน  หากสื่อที่มีเนื้อหามาก   ก็จะเหมือนว่า ทางครูจะเป็นวิชาการมากเกิน ทำให้ นักเรียน เบื่อ แต่ถ้าเราลองนำกระบวนการต่างๆ ที่ได้เรียนรู้ในการปฏิบัติกิจกรรมที่ผ่านมาในการอบรม 2 วันนี้ไปใช้   เราเกิดความรู้ความเข้าใจ เราจะทำให้เกิดความระทึกใจ คือ มีการลุ้น ตื่นตัว รู้สึกว่าจะเกิดอะไร  อะไรจะดึงความสนใจในห้องเรียน  ได้เห็นการทำกิจกรรมให้ลุล่วงด้วยความวางใจ  เรา ได้พูด ได้คุย กันมากขึ้น

              คุณครูแต่ละท่านยังเห็นด้วย กับการใช้สุนทรียสนทนาว่า สิ่งที่ ได้รับเพิ่มเติมจากการสัมผัสจากมือ ในเวลาพูดคุย  เป็นสื่อถึงการไว้เนื้อเชื่อใจ  การที่ได้รับฟังการถ่ายทอดเรื่องราวทำ ให้เกิดความเข้าใจ ได้การสื่อสาร ต่อไปก็ทำให้ได้งาน  ทำให้ความคิดและจิตใจ สามารถรับสิ่งต่างๆ ด้วยการเติมเต็มความเอาใจใส่กันและกัน จากการสัมผัสมือจากทุกๆท่านที่สื่อสาร ได้รับรู้ และเข้าใจ