เสร็จจากการเตรียมห้องแล้ว ฉันเดินกลับมาที่ห้องเตรียมงานเดิม ช่วยๆเก็บห้องได้สักครู่หันไปอีกที อ้าวทีมงานหายกันไปหมดแล้วได้ยินแว่วๆก่อนพวกเขาหายตัวว่าครูใหญ่ชวนไปประชุมทบทวนการเตรียมงาน เดินออกมาที่โถงกลางก็ไม่เห็นเงาว่าเขาอยู่กันที่ไหน จึงโทรถามที่คุณพรรณ ปรากฏว่าห้องที่ประชุมกันนั้นเป็นห้องชั้นลอยที่อยู่อีกมุมนะเอง
วันนี้ทีมมาครบหมด จึงทบทวนเรื่องกันได้ครบถ้วน ครูใหญ่ทวนสอบเนื้องานและความเรียบร้อยว่ามีอะไรขลุกขลักกันบ้าง ระหว่างที่คุยกันอยู่ บางคนจับคู่คุยกันคู่ขนานไปด้วย ครูใหญจึงดุเอา ที่จริงก็น่าโดนดุ ออกเสียงแข่งกัน คนที่รอฟังก็ไม่ได้ยินอะไรด้วย
ตกลงกันเรื่องธีมงาน มีเพิ่มเติมอีกบางอย่างเกี่ยวกับพิธีปิดงาน เพิ่มให้มีการแสดงร่วมกันและร้องเพลงด้วยกัน เพื่อให้ประทับใจ การซ้อมได้คุณแม่มาแสดงให้ดูเป็นต้นแบบเชียวนะ ว้าว! สนุกดี เข้าใจท่าเต้นกันแล้วก็ชวนกันซ้อมและฝึกร้องเพลงตามไปด้วยกัน
เตี๊ยมงานกันครบคนแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับที่พัก คุณพรรณแจกเสื้อทีมงานคนละตัวให้ก่อนกลับ สีขาวปกชมพูน่ารักเชียวนะ
ก่อนออกมาจากห้องประชุมฉันเข้าใจว่าเป็นเวลามืดแล้ว ปรากฏว่าเข้าใจผิดในชั้นลอยของฮอลนั่นรู้สึกมืดเพราะว่าเป็นห้องปิด ข้างนอกยังสว่างโร่อยู่เลย เพิ่งหกโมงเย็นเท่านั้น ไม่มีวี่แววความมืดสักนิด
ฉุกใจขึ้นมาว่า้ทีมงานอาจลืมนำแผ่นเพลงที่เตรียมไว้มาด้วย เพราะตอนวันสุดท้ายที่ทำงานกันมีเรื่องราวให้รีบทำกันอยู่หลายเรื่อง โทรถามไปได้ความว่า ลืมนำติดมือมาจริงๆนะแหละ เสื้อทีมงานที่ได้มายังอยู่ในมือเลยถามว่า กลับโรงแรมกันหรือยัง สาวๆตอบกลับมาว่า “หนูอยู่ที่ไอทีหลักสี่ค่ะหมอ” ฉันจึงบอกให้พวกเขารอรับเสื้อที่นั่น จะได้มีใช้งานในวันรุ่งขึ้น พร้อมบอกให้หาเพลงที่จะใช้แทนแผ่นที่ลืมติดมาจากกระบี่ซะด้วยเลย
นั่งรถขึ้นทางด่วนตามพวกเขาไปที่หลักสี่ไม่นานเวลาก็มืดลง กว่าจะหากันเจอโทรหากันหลายรอบ ไม่น่าเชื่อเลยนะ ชวนกันเดินหาอุปกรณ์ที่จะ้ใช้งานวันรุ่งขึ้นในเรื่องการจัดกลุ่มของผู้เข้าให้เท่าๆกัน คิดกันว่าจะใช้สีแบ่ง จึงชวนกันเดินหากระดาษสีมาใช้งาน กลับกลายเป็นว่าหายากมีแต่กระดาษของขวัญซะนี่ เลยใช้กระดาษของขวัญ 5 สีนำมาใช้งานแทนกระดาษที่ตั้งใจ
ก่อนจากกัน ฉันบอกพวกเขาว่า พรุ่งนี้คุณหมอกฤชไปถึงงานแล้ว จะมีเอกสารแผ่นพับไปให้ผู้ที่เข้ามาเรียนรู้ในห้องด้วย ซึ่งน่าจะใช้เวลาในการเตรียมงานอีกรอบ สาวๆบอกกลับมาว่าตั้งใจไปถึงที่งาน 7.30 น. มอบเสื้อให้สาวๆแล้ว ฉันรู้สึกเพลียจึงแยกตัวกลับมาโรงแรมที่พัก
เดินทางมาถึงห้องพักยังไม่ดึก กลัวว่าพรุ่งนี้จะแย่กว่าวันนี้ จึงเดินออกไปหาร้านขายยาเพื่อซื้อยาแพ้อากาศมาไว้ใช้หน่อย เดินหาร้านขายยาอยู่นาน มีร้านเรียงรายอยู่ตั้งหลายร้าน ปรากฏว่าส่วนใหญ่ปิดกันหมดด้วยเหตุวันนี้เป็นวันอาทิตย์ เดินไปเจอร้านแรกแวะเข้าไป คนขายหน้าร้านปฏิเสธว่าไม่มียาในกลุ่มนี้ขายอยู่เลย โชคดีเดินไปเจออีกร้านหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ที่ฟากตรงข้ามมียาขายให้จึงได้ยามาใช้โดยไม่ต้องเดินไปไกลจากที่พักมากไป
กลับถึงห้องไม่ได้ทำอะไรต่อ ความเพลียทำให้ตัดสินใจเข้านอนเร็วกว่าเวลาอยู่ที่บ้าน นอนหลับรวดได้จนถึงเช้า
2 สิงหาคม 2552
