อ่านบันทึกของ แดง http://gotoknow.org/blog/d2009/287407 และเม้นท์ของแดงในบันทึก ๓๕๔ ทำให้นึกถึงข้อฝึกอบรมสติ ๕ ประการของท่านติช นัท ฮันท์ "กลับบ้านที่แท้จริง" 

        ข้อฝึกอบรมสติข้อที่ ๔ กล่าวว่า... ด้วยความตระหนักรู้ถึงความทุกข์จากการกล่าวถ้อยคำที่ขาดความยั้งคิด  และระคายหูผู้อื่น   ข้าพเจ้าตั้งสัตย์ปฏิญาณว่าจะบ่มเพาะวาจาที่ไพเราะ  และตั้งใจฟังอย่างมีสติ  เพื่อให้ผู้อื่นมีความสุขเบิกบาน ตลอดช่วยแบ่งเบาทุกข์ของพวกเขา 

        ข้าพเจ้ารู้ดีว่า  คำพูดสามารถก่อให้เกิดความสุขและความทุกข์   จึงขอตั้งจิตมั่นว่าจะพูดแต่ความจริง  ด้วยถ้อยคำที่ก่อให้เกิดความมั่นใจ  ความเบิกบานและความหวัง   โดยไม่กระพือข่าวที่ตัวเองไม่รู้แน่ชัด  รวมทั้งไม่วิพากษ์วิจารณ์หรือกล่าวโทษในสิ่งที่ตนเองยังไม่แน่ใจ  ตลอดจนละเว้นจากการกล่าววาจาที่ก่อให้เกิดความแตกแยก ความไม่ปรองดองหรือทำให้ครอบครัว ชุมชน ต้องแตกแยกร้าวฉาน 

        ข้าพเจ้าจะพยายามทุกวิถีทางที่จะประนีประนอมและแก้ไขข้อขัดแย้งต่าง ๆไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ตาม  

        ข้อฝึกอบรมสติข้อที่ ๔  ข้างต้นคัดลอกมา  เพื่อให้น้องแดงได้อ่านและเกิดกำลังใจ  มีจิตใจเบิกบาน  ให้อภัยกับสิ่งที่มากระทบแล้วจางหายไป  เพราะปัญหาและอุปสรรคไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้  ขอให้น้องแดงมีจิตใจมั่นคง เข้มแข็งไม่หวั่นไหว  พร้อมสู้นะคะ "คนดีในสังคมมีมากมาย" .... อยู่อย่างมีหัวใจสังคมจะเป็นสุขค่ะ  การท้อถอยเป็นเรื่องธรรมดา ลองเอาหลังมืออังจมูกดูว่ายังมีลมหายใจอุ่น ๆ อยู่ก็ลุกขึ้นมาสู้นะคะ

         การให้อภัยกับคำพูดของคนอื่นไม่ยากนะคะ   เพียงแต่เราอย่าเก็บมาคิดหรือใส่ใจถือเป็นเรื่องเล็กน้อย   หรือมองแบบไร้เหตุผลเป็นการดีที่สุดค่ะ  "เป็นกุศลเหลือเกินที่เราได้ทำให้เขามีความสุขในการที่เขาได้พูดเช่นนั้น" คิดแบบนี้สบายใจกว่ากันเยอะเลยค่ะ