เห็นคนไข้ที่มาห้องผ่าตัดพร้อมการผูกหน้ากากแล้ว...ปวดใจ

แปลกที่มีความรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย เมื่อเวลาจะดมยาสลบให้คนไข้แล้วต้องหยิบหน้ากากที่คนไข้ผูกมาเพื่อป้องกันหวัด2009 ออกจากหน้าคนไข้  แล้วเอาหน้ากากดมยาแทน

 

“หน้ากากนี้ รพ.เค้าแจกหรือซื้อคะ”

 

“ซื้อครับ”

 

“เหรอ...ป่วยอยู่ใน รพ.เนี่ยเหรอ  ต้องซื้อเหรอ...อันละเท่าไหร่คะเนี่ย”

 

“แม่ซื้อครับ สองอัน15 บาท”

 

“หา...อันละตั้ง 7-8บาทเลยเหรอ แล้วต้องใช้วันละกี่อัน”

 

ความรู้สึกสูญเสียเกิดทันทีที่หยิบหน้ากากจากหน้าคนไข้หย่อนลงถังขยะ (รู้สึกเสมือนโยนเงิน 7-8 บาทของคนไข้ลงถังขยะ) ทำไมแพงจัง  คนในห้องผ่าตัดหยิบใช้กันโครมๆ

 

...ปวดใจก็ตรงนี้แหละ...

 

หน้ากากที่รพ.ซื้อให้เราใช้ในห้องผ่าตัดแล้วถอดทิ้งเมื่อเลิกใช้นั่นราคาสูงถึงอันละ 7-8 บาท (...อย่างที่คนไข้ควักกระเป๋าสตางค์ซื้อ) จริงๆหรือ

 

หรือรพ.ซื้อให้เราใช้อันละ 1-2 บาท (3-4 บาท) แล้วคนไข้ซื้อแพงกว่าเรา (จริงๆ...)

 

“ประชาชน(แม้เมื่อเข้าโรงพยาบาลของรัฐ)ยังต้องช่วยตนเองกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...สาธารณสุขเมืองไทย...” พูดจบ คนไข้มองหน้าผู้พูด แววตาน่าสงสาร

 

ผู้พูดก็ถอนใจ  กลืนน้ำลายลงคอ  แล้วเงียบไป...นึกในใจ...พอๆๆ  แก่แล้วอย่าขี้บ่น

...ก็ไม่อยากพูดต่อให้เกิดอารมณ์จี๊ดดดดด.....