บันทึกนี้ขอนำเรื่องพี่อิ๋ว และแม่น้อย (ผอ. กองการเจ้าหน้าที่) มาแฉหน่อยนะคะ

      เรื่องมีอยู่ว่าวันศุกร์ เสาร์ที่ผ่านมา พวกเราได้มีโอกาสเข้าร่วม UKM 15 ที่ มน.  เราพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งในตัวเมืองพิษณุโลกที่ใกล้ๆกับวัดใหญ่ และเดินทางโดยรถตู้มหา’ลัย  เมื่อเราเดินทางกลับจากงานเลี้ยงต้อนรับที่เจ้าภาพ มน. จัดให้ประมาณสองทุ่ม รถตู้มาจอดรับที่อาคารขวัญเมืองปุ๊ปเราก็ขึ้นรถตู้ปั๊ป ปรากฏว่าไม่มีใครเหนื่อยอ่อนจนหลับไปซักคน เนื่องจากเราร่วมกิจกรรมทั้งวัน แต่ปรากฎว่าเรามีแต่เสียงหัวเราะตลอดการเดินทาง....

      แม่น้อยเล่าว่า “แม่สวยไหมวันนี้....เมื่อคืนนี้นอนอบเซาว์หน้าทั้งคืนเลย...” เอ๊..หนึ่งก็แปลกใจว่าทำไมมาตรฐานโรงแรมไม่เท่ากัน ห้องแม่น้อยมีตู้อบเซาว์หน้าด้วย แต่ไหงห้องเราไม่มี…

      พี่อิ๋ว “ใช่ต้องนอนคลุมโปงทั้งคืนเลย สว่างเกินไป นอนก็ไม่ค่อยหลับ” เรายิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น

      พี่อิ๋ว “555 หาที่ปิดไฟหัวเตียงไม่เจอ หายังไง้ยังไงก็ไม่เจอ... ว่าจะโทรไปถามแตน (ผู้ร่วมเดินทางไปด้วยกัน) ว่ามันอยู่ที่ไหน แต่ว่ามันก็ดึกเกินไป กลัวแตนกับเหมียวนอนแล้ว (เกรงใจ) ถ้าโทรไปถาม Operator โรงแรมก็อ้ายอาย ถ้างั้นก็นอนมันยังงี้หละกัน”

      แม่น้อย “อาจารย์อิ๋วใช้ทุกวิถีทางเลย ทุกรูปแบบ ตั้งแต่ดีดนิ้วให้เป็นเสียงเผื่อไฟดับ (โรงแรมไฮโซบางแห่งก็เปิด/ ปิดไฟโดยใช้เสียง) ทั้งลูปทั้งคลำหลอดไฟ หาปุ่มกด แต่ก็ไม่สามารถปิดไฟได้ แต่ก็ไม่กล้าหมุนหลอดไฟออกเพราะกลัวไฟช็อด 555”

      พี่อิ๋ว “โคมไฟมันก็ร้อนๆ แหย่ตาทั้งคืนเลย ต้องหันหน้าหนีคนละทิศคนละทาง”

      แม่น้อย “สวิทช์ปิดไฟหัวเตียงอยู่ไหนเหรอ”

      หนึ่ง “อยู่ที่โต๊ะหัวเตียงคะ แต่จะต้องเปิดโต๊ะ (คล้ายๆลิ้นชัก) ยกขึ้น จะมีสวิทซ์ในนั้น และเขาก็มีป้ายเขียนบอกไว้ ว่าให้ปิดสวิทซ์ตรงนี้” พูดไปก็หัวเราะไป

      พี่อิ๋ว “แสดงว่ามาตรฐานของโรงแรมในแต่ละห้องไม่เท่ากัน เพราะห้องพี่ไม่เห็นมีป้ายบอก 555”

      บันทึกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ยังมีเรื่องต่างๆในโลกใบนี้อีกมากมายที่เรายังไม่รู้” "เส้นผมบังภูเขา" ฮ่าๆๆๆ

                น้ำหนึ่ง

14 ส.ค. 52