นอกจากนายชิต  บุรทัตจะแต่งสามัคคีเภทคำฉันท์ วรรณคดีคำฉันท์เรื่องเยี่ยมที่นักเรียนได้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6แล้ว  ยังมีผลงานอีกเรื่องหนึ่งเป็นคำฉันท์เรื่องสั้น ๆ ที่ใช้คำสามัญ  แต่งเรื่องธรรมดาสามัญ  แต่ทว่าผู้แต่งสามารถเดินเรื่องได้อย่างมีอารมณ์สนุก เห็นภาพบุคลิกตัวละคร ได้บรรยากาศ  มีความเร้าใจชวนติดตามอ่านจนกระทั่งจบ   จึงขอยกมาให้นักเรียนได้เห็นเป็นแนวทางในการฝึกหัดแต่งฉันท์โดยเริ่มจากเรื่องง่าย ๆ ในชีวิตประจำวัน  ไม่จำเป็นต้องเริ่มแต่งฉันท์ด้วยเรื่องพิเศษในโอกาสสำคัญเท่านั้น

ตาโป๋คำฉันท์นท์

               

                     (โคลงสอง)

                                ผิว์ทราบเรื่องตลอดไซร้                      ท่านว่าขออย่าได้

                    อ่านซ้ำอีกเลย                                                        แลนา 

                   

                   (อินทรวิชียร ฉันท์ ๑๑)

                               ยังมีทุสภา-                                          วะชราปะรังเค

                    แข้งขาพิการเป๋                                                เปะปะนามะตาโป๋

                               อยู่ท่าเขมาเค-                                      หะสถานกระท่อมโซ

                    ห่อนใช่จะใหญ่โต                                            ขรุขระจวนจะพังเค

                               แกทำอะไรใด                                        ก็มิได้เพราะขาเป๋

                    แต่ดีเพราะมีเอ-                                                 กะวิชาและเจนใจ

                               เป่าปี่ชวาดี                                            ผิมิมีมนุษย์ใด

                    ดีกว่าก็คือใคร                                                  ล่ะก็คือชราโป๋

                               หากกาละใดแก                                    และจะแผ่วิชาโชว์

                    ผู้คนเสาะสนโส-                                               มนะมากและมาฟัง

                               เข้าของก็ให้ตอบ                                  และก็ชอบ บ่ ชิงชัง

                    ชื่อเสียงสิโด่งดัง                                              ดุจะปี่ชวาแก

                               เช้าวาระวันหนึ่ง                                    ก็จะซึ่งจะต้องแล

                    ตัวแกมิแยแส                                                   กะอะไรและใครเลย

                              ฉวยปี่ชวาได้                                          แขยะไป ณ ที่เคย

                   คือป่าสมอเฉย                                                   จิตะครึ้ม ณ อารมณ์

                              เห็นตอสมอใหญ่                                    เหมาะกะใจนิยมสม

                   นี่แหละดีลม                                                      ก็ระรื่นสบายหนอ

                              วางสักกะเท้านั่ง                                    อุตุยังสมอตอ

                   ขาเป๋แหมะไว้พอ                                              บ มิคว่ำคะมำหงาย

                              คว้าปี่ชวาเป่า                                        เหมาะเจาะเร้าระเบงระบาย

                   ลมดีก็ดัง-อ๋าย                                                  แอะอิแอ้อิแอ๋ออย                                              

                              แก้มตุ่ยกระแสแซ่                                  เตาะติแต้ติต่อยตอย

                   โหยแหบและหวนลอย                                      เสนาะจังหวะกังวาน

                               เกิดการณ์ บ ควรเหตุ                           เฉพาะเจตนาพาล

                    เป่าไปมิได้นาน                                                ทุระพาละมามี

                               ด้วยเจ้าชะนีอุต-                                   (ตะ) ริสุดละแสนดี

                   รู้เรื่องก็เกิดปี-                                                   ติและอยากจะใคร่ฟัง

                              ไต่เถาสะบ้าแอบ                                    น่ะแน่ะแทบจะถึงหลัง

                  โป๋ครูครึคร่ำยัง                                                  บ มิเห็น ฤ รู้ตัว

                               ฝ่ายเจ้าชะนีเล่า                                    ก็เขย่าสะบ้ารัว

                   เฒ่าโป๋ก็ยังมัว                                                  มนะมุ่นกะปี่แก

                               สั่นใหญ่อะไรหวา                                 ผงะหน้าเผยอแล

                   พอรู้ก็ร้อง –แหม                                               อะพิโถพิถังเอ๋ย

                               มากวน บ ควรที่                                    ชิ ชะนีมิดีเลย

                    เป่าเอาอะไรเหวย                                             เถอะวะเลิกละป่วยการ

                               เงื้อไม้จะปามัน                                      ก็มิทันละลนลาน

                    ได้ทีชะนีพาล                                                   ละเลาะโผนกระโจนหนี

                               พอใบสมอมา                                        แปะปะตา ณ ทันที

                    โป๋ครูก็รู้ดี                                                         ชะชะกูมิดูเสีย

                                ต่อไปจะเป่าปี่                                       ผิว์ฉะนี้ละนัวเนีย

                     ต้องดูและตรวจเยีย-                                        จะมิควร ฤ ควรไฉน

                               ถ้าดูมิดีเรา                                            ก็ บ เป่าละต่อไป

                     พูดแล้ว ณ ทันใด                                            เกะกะลุกเงอะเงโง

                              กลับท่าเขมาบ้าน                                   เหยาะแหยะซานเซอะเซโซ

                    เรื่องเฒ่าพิการโป๋                                             ยุติทีก็ดีเอย

                               

                   (โคลงสอง)

                              หากมิเชื่อจุ่งได้                                     เปิดแบบเรียนเร็วให้

                    อ่านแล้วแลดู                                                  รูปเทอญ

 

                    ที่มา กลวิธีสอนเด็กให้เรียนเขียนบทกวี โดย ศิวกานต์  ปทุมสูติ