เนื่องในวันแม่....ค่าน้ำนม
... แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง แม่เฝ้าหวง ห่วงลูกแต่หลังเมื่อยังนอนเปล
แม่เราเฝ้าโอละเห่ กล่อมลูกน้อยนอนเปล ไม่ห่างหันเหไปจนไกล
แต่เล็กจนโตโอ้แม่ถนอม แม่ผ่ายผอมย่อมเกิดจากรักลูกปักดวงใจ
เติบโตโอ้เล็กจนใหญ่ ที่แหละหนาอะไร ไม่ใช่ใดหนา เพราะค่าน้ำนม
ควรคิดพินิจให้ดี ค่าน้ำนมแม่นี้ จะมีอะไรเหมาะสม
โอ้ว่าแม่จ๋า ลูกคิดถึงค่าน้ำนม เลือดในอกผสมกลั่นเป็นน้ำนมให้ลูกดื่มกิน
ค่าน้ำนมควรชวนให้ลูกฝัง แต่เมื่อหลังเปรียบดังผืนฟ้า หนักว่าแผ่นดิน
บวชเรียน พากเพียรจนสิ้น หยดหนึ่งน้ำนมกิน ทดแทนไม่สิ้นพระคุณแม่เอย...
แม้ทุกวันจะเป็นวันแม่สำหรับผม แต่เมื่อถึงวันที่ ๑๒ สิงหาคม ของทุกๆ ปี นับเป็นวันพิเศษที่ผมในฐานะลูกจะคิดถึงและรักแม่เป็นพิเศษ และหลายปีที่ผ่านมาผมก็ไม่มีโอกาสกลับบ้านในช่วงนี้เลย ผมจึงพยายามจะเขียน Blog วันแม่ ซึ่งอยากจะเขียนอะไรก็มิอะไรมากมายเหลือเกินถึงแม่ รวมถึงบทความที่จะเขียนในการ์ดที่ส่งถึงแม่เมื่อวันก่อน และผมเชื่อว่าคงรวมถึงคำพูดที่จะพูดกับแม่ในวันนี้ช่วงเย็นๆ ที่ผมจะโทรหาท่านในโอกาสพิเศษนี้ แต่สุดท้ายผมก็ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดหรือการเขียนใดๆ ได้เลย......ผมเชื่อว่าผมคงไม่ต้องบอกครับว่าความรู้สึกนี้เป็นเพราะอะไร ผมจึงได้ข้อสรุปของการเขียน Blog นี้ ด้วยบทเพลงทรงคุณค่าอีกตามเคย นั่นก็ คือ “ค่าน้ำนม” นั่นเอง
รักแม่ครับ....
สวัสดีค่ะอาจารย์