ครั้นเมื่อเราได้รับมอบหมายภาระอันจะต้องไปปฏิบัติหน้าที่ในอีกที่หนึ่งนั้น ทั้งเครียด ทั้งหนัก ทั้งเหนื่อย
การที่มีโอกาสเดินทางกลับมาที่นี่ กลับมา “บ้าน” แห่งนี้ จึงเป็นช่วงเวลาที่ “สงบสุข...”
การรับผิดชอบงานเดิม ๆ อยู่ในสถานที่เดิม ๆ นั้นเหนื่อยมาก เหนื่อยมากเสียจนสะสมเป็น “ความเครียด...”
การที่ต้องจมอยู่กับงาน จมอยู่กับ “อารมณ์” และสะสมเป็นความเครียดนั้น สามารถแก้ให้หายได้โดย “การเปลี่ยนสถานที่
เมื่อฉันก้าวย่างกลับถึงที่นี่จิตใจของฉันช่างเบิกบาน
เมื่อฉันกลับมาถึงที่นี่จิตใจของฉัน “มีความสุข”
กายนี้ได้รับอากาศที่แสนบริสุทธิ์ พร้อมกับจิตใจที่ผ่องผุดด้วย “กลิ่นธรรม (Dhamma miasma)”
กลิ่นธรรมคือกลิ่นแห่ง “ความสงบ”
สงบจากการปรุงแต่งที่ผุดเพิ่มเพื่อแก่งแย่งด้วย “กิเลส...”
อากาศสบาย ๆ ซึ่งอยู่ในสถานที่ที่ไม่กล้ำกรายด้วย “ผลประโยชน์ (Gain)” สถานที่ที่ลดละซึ่ง “ความโกรธ (Anger)” สถานที่แห่งนี้แล่นโลดด้วย “เมตตา (Kindness)”
เมื่อเราทำงานจิตของเราต้องสะสม “อารมณ์เครียด”
การมีเวลาสักหนึ่งวันในสัปดาห์ เดินทางออกจากอารมณ์เดิม ๆ จึงเป็นการสร้างการเสริม “พลังใจ...”
พลังใจเต็มเปี่ยม อากาศชั้นเยี่ยม เปี่ยมสุข
ความสุขใด เป็นที่สุด “สุขสงบ” นั้นสุขจริง...
เล่าร้อนมาหลายหน เกลื่อนกล่นด้วยความเครียด
วันนี้ความเลวร้ายถูกบังเบียด โดยความ “ละเมียด” แห่งอารมณ์…
ละเมียดเอย ละเอียดใจ ละเมียดได้เพราะ “เปลี่ยนที่”
ที่ดี ที่เป็นหนึ่ง ที่นั้นมี ที่ตรงนี้ ที่ฉันยืน ที่สุขเอย...
ดีใจที่ท่านมีความสุขไม่เครียดถึงแม้นโยมอาจไม่รู้ว่าสุขนั้นอยู่ที่ใดแค่ฟังจากเล่ามาทราบได้เลยว่าสถานที่นั้นต้องสงบ อากาศดี สิ่งรอบคอบข้างดูเป็นมิตร จิตถึงจะสงบได้ไม่ง่ายนักกับการที่เราจมอยู่กับความทุกข์แต่พอเปลี่ยนสถานที่กับมีความสุขได้ สถานที่นั้นย่อมไม่ธรรมดา คงน่าอยู่ น่ารื่นรมย์มากๆ ทำให้รู้สึกอยากไปมากเลย ขอบคุณที่เล่าสิ่งดีๆความรู้สึกดีๆแบบนี้ อยากอ่านแบบนี้อีกมากๆทำให้มีกำลังตอไปกับการที่จะต้องผจญภัยในชีวิตที่มีสังคมที่หลอกลวงไม่จริงใจ ซึ่งเปรียบไม่ได้เลยกับสังคมธรรมไม่มีสิ่งหลอกลวง มีแต่ความจริงใจ