สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นน้องใหม่ของกรมวิทยาศาสตร์บริการ ทำงานที่นี่เพียง 2 เดือน จึงเป็นบัณฑิตจบใหม่ไฟแรงที่เข้ามาเรียนรู้ชีวิตอีกด้านหนึ่ง นั่นคือโลกของการทำงาน
ดิฉันมาทำหน้าที่นักวิทยาศาสตร์ ของกลุ่มงานจุลชีววิทยา ทำงานวันแรกตื่นเต้นสุดๆ ต้องมาเรียนรู้สิ่งต่างๆซึ่งมันต่างจากสิ่งที่เรียนมา บางอย่างคล้ายกัน บางอย่างก็ต่างกันอย่างสิ้นเชิง จนทำให้คิดว่าเรียนมาตั้งสี่ปีพอเอาเข้าจริงก็ต้องมาเรียนรู้ใหม่อยู่ดี แรกๆก็ทำงานแบบเงอะๆงะๆ โน่นก็ผิดนี่ก้อผิด อันนั้นก็งงอันนี้ก็ไม่เข้าใจ ยอมรับเลยว่าท้อจริงๆ
และอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ดิฉันต้องพยายามคือ การปรับตัว ปรับตัวกับที่ทำงาน งานที่ทำ เพื่อนร่วมงาน การทำงานร่วมกับผู้ร่วมงานอื่นๆ และระบบในการทำงานของที่นี่ ซึ่งการปรับตัวนี้เป็นสิ่งที่ดิฉันอยากจะบอกว่ามันเป็นสิ่งที่ยากยิ่งมาก เพราะชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นชีวิตที่อิสระ มีเพื่อนเฮฮา อยากทำอะไรก็ทำได้ อยากมาสาย อยากไม่เข้าเรียน ฯลฯ แต่เมื่อก้าวมาสู่การทำงานมันทำไม่ได้แล้ว หน้าที่ที่เราได้รับไม่ว่าขั้นตอนใด ล้วนแล้วแต่ต้องให้ความสำคัญเพราะนั่นหมายถึงความรับผิดชอบที่ตามมา ทุกๆวันที่ทำงานของดิฉันคือการเรียนรู้ที่เพิ่มขึ้น เรียนรู้จากพี่ที่มีประสบการณ์ เรียนรู้จากเอกสาร เรียนรู้จากการสังเกต และที่สำคัญเรียนรู้จากความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ซึ่งความผิดพลาดเป็นบทเรียนที่ดีที่สุดเพราะมันทำให้ดิฉันจดจำมันได้เป็นอย่างดี ทำให้ดิฉันต้องระมัดระวังสิ่งที่เคยผิดพลาดและสิ่งที่อาจจะเกิดความผิดพลาดได้
บางครั้งที่ท้อก็ได้เพื่อนที่ต่างคนต่างต้องเดินไปตามทางของตนมาเป็นกำลังใจ คอยปลอบใจยามที่เรารู้สึกแย่ ยามที่คิดว่าตนเองนั้นไม่ได้เรื่องเลย ทำอะไรก็ไม่ดี ให้ลุกขึ้นมาเข้มแข็ง ต่อสู้กับสิ่งที่ต้องพบเจอ ดิฉันเหงามากเลยตอนที่เริ่มมาทำงาน ก็ชีวิตของฉันมีแต่เพื่อนๆล้อมรอบอยู่ข้างกายตลอด สนุกสนานไปวันๆ แต่พอมาทำงานการวางตัวก็ต้องเป็นไปอีกแบบ ทุกวันนี้ชีวิตมีทั้งความทุกข์ ความสุขปนๆกันไป เค้าถึงได้บอกว่าคนเราไม่มีใครที่จะสุขหรือทุกข์ได้ตลอดไป มันก็ต้องปนๆกันไป ถึงจะเรียกว่าชีวิตมันจะได้รสชาติ
นอกจากนี้ยังมี่สิ่งๆหนึ่งที่ตัวเองภูมิใจมากที่สุดก็คือ การได้เงินเดือนๆแรก จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ตอนที่เงินสัมผัสกับมือ อยากบอกว่ามันสุดยอดมาก พอกลับถึงบ้านฉันเอาเงินไปให้แม่แล้วกราบเท้าแม่พร้อมกับบอกว่า “แม่ เงินเดือนๆแรกนะ” (ซึ้งมากเลย) แล้วก็ให้เงินแก่พ่อ ยาย น้องแล้วก็หลานอีก มีความสุขมากเลย ก็ความสุขของฉันคือ การให้ เพราะเมื่อฉันให้ฉันจะไดรับคำอวยพรดีๆกลับมาเป็นศิริมงคลกับตัวเองและได้รับรอยยิ้มที่ส่งมาให้อีก บางทีฉันคิดว่าชีวิตนี้ยังต้องการอะไรอีกนอกจากรอยยิ้มของคนที่เรารักและรักเรา วันนั้นเป็นวันที่ฉันมีความสุขมากอีกวันนึงของชีวิตเลย
ตอนนี้ก็เข้าเดือนที่ 3 ของการทำงานแล้ว หน้าที่การทำงานเริ่มอยู่ตัว ปรับตัวกับสิ่งต่างๆได้แล้ว และเริ่มใช้ชีวิตในแบบที่เป็นตัวเรา เพราะฉันคิดว่าเป็นตัวของตัวเองนั่นแหละดีที่สุด แต่ยังไงการทำงานของฉันก็คงต้องเป็น “ชีวิตคือ...การเรียนรู้” เรียนรู้และเรียนรู้ เพื่อไปสู่ดังสิ่งที่ปรารถนา ชีวิตไม่สิ้น ก็ต้องดิ้นกันต่อไป สู้เค้านะ!!! ยัยลิงน้อย ฮ่าฮ่าๆๆๆ
นักวิทย์...ลิงน้อย
