วงดนตรีในโรงเรียน

ดนตรีในโรงเรียนไม่ว่าจะเป็นประถม มัธยม หรืออุดมศึกษาก็ล้วนดูเหมือนจะไม่ค่อยสำคัญกับวงการศึกษาเมืองไทย เพราะไม่ว่าจะเป็นผู้บริหารหรือบุคคลทั่วไปต่างก็ให้ความสำคัญเพียงฉาบฉวย คนที่จะให้ความสนใจและจริงจังในเรื่องนี้ดูเหมือนจะหายาก หากคิดเป็นเปอร์เซนต คงจะไม่เกิน20 เปอร์เซนต ดนตรีกับคนไทยเป็นของคู่กันมาแต่โบราณแล้ว แต่นั่นแหละเมื่อ100ปีที่แล้วเป็นไง ปัจจุบันก้ไม่เห็นแตกต่าง เราอาจมองเห็นดนตรีเป็นของบันเทิงเล่นเพื่อความสนุกสนานจะไปเอาสาระแก่นสารอะไรได้ ความคิดเห็นแบบนี้เป็นมายาวนานจนเหมือนจะฝังตัวอยู่ในวิถีของคนไทย จนทำให้การพัฒนาด้านดนตรีเป็นอย่างเชื่องช้าจนแทบไม่มี สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่ทุกวันนี้ก็เป้นดนตรีหากินแบบฉาบฉวย คนที่เดินเข้าไปเสพรสของดนตรีอย่างแท้จริงนั่นมีน้อยจนแทบไม่มี หากเราเหลียวมองประเทศที่พัฒนาแล้วจะพบว่าการให้ความสำคัญกับดนตรีดูเหมือนจะเทียบกันไม่ติด ทำให้เกิดการพัฒนาทั้งในเชิงระบบ และแนวอัธยาศัยควบคู่จนเป็นหนึ่งเดียวกับวิถีชีวิต ดนตรีของคนไทยไม่ว่าจะไทยหรือสากลต่างๆก็ยืนอยู่ในจุดที่ไม่ต่างกันหากเทียบเนื้อดนตรีในลักษระเดียวกัน ดนตรีสากลอาจดูได้รับความสนใจก็เพราะอิทธิพลของการโฆษณาประชาสัมพันธืเพราะเหตุมีผลพลอยได้ทางธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง ศิลปินที่ผลิตงานคุรภาพอาจหาได้น้อยมากแต่ศิลปินหรือนักธุรกิจดนตรีมีมากมายล้นหลาม เช่นเดียวกับวงการศึกาเมืองไทยที่พูดเรื่องดนตรีเป็นเครื่องสร้างเสริมสุนทรียภาพ แต่ก็ให้ความสำคัญแบบฉาบฉวยจริงๆ นอกจากแทบจะไม่สนับสนุนแล้วยังไม่ส่งเสริม ปากว่าสำคัญแต่การกระทำมันไม่ใช่เลย นโยบาย งบประมาณ บุคลากร อุปกรณ์ เครื่องมือ ตลอดจนทุกสิ่งทุกอย่างล้วนขาดแคลนและไม่ได้รับสนับสนุนส่งเสริมอย่างแท้จริงสักอย่าง  เป็นข้อสรุปที่ชัดเจนและมีผลการวิจัยยืนยันจนเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางถึงอิทธิพลที่มีต่อการพัฒนาศักยภาพของมนุษย์ที่มีผลจากดนตรี แต่การศึกษาไทยก็ให้ความสำคัญแทบสุดท้าย หลักสูตรจัดคาบดนตรีไว้เพียงเศษเสี้ยวชั่วโมง เราพยายามผลักและดันให้เด้กไทยเป็นอัจฉริยบุคคลด้านคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี จนไม่สนใจสิ่งใดๆ โลกพัฒนาด้านวัตถุได้ด้วยศาสตร์เหล่านั้นเชิงประจักษ์ก็จริง แต่ความเป็นมนุษยชาติกำลังถูกทำลายล้างลงทุกวัน มีแต่เสียงกร่นด่าว่าคุณธรรมของคนตกตำ จิตใจคนดำมือและเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว แต่ก็ไม่เห็นใครจะหันมาทุ่มเทงบประมาณ นโยบาย และทุกๆทรัพยากรกับการพัฒนาคนด้านจิตใจ แต่ก็ยังคงทุ่มเททุกทรัพยากรเพื่อพัฒนาคนด้านวัตถุกันต่อไปอย่างเชี่ยวกราก ดูเหมือนจะน่าสงสารจริงหนอ