เฝ้าพันผูกลูกแน่แท้ทั้งชายหญิง

หลังจากการสอนตอนบ่ายโมงเศษมาจนถึงบัดนี้ได้เข้ามาแวะเวียนบันทึกอีกครั้งที่สอนไปนั้นก็ในเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ภูมิปัญญาจีน  ในยุคสมัยราชวงศ์ฉินหรือที่เรามักจะได้ยินนามของจักรพรรดิ์จิ๋นซีฮ่องเต้กันมาบ้างนะครับ

ยามว่าง ๆ เลยเขียนลำนำกลอนเนื่องในเทศกาลวันแม่ต่อดังนี้...

วันเวลาเปลี่ยนแปลงไปทุกวันคืน

ลูกเริงรื่นตื่นนอนตอนฟ้าสาง

เติบโตมารักพ่อแม่ไม่จืดจาง

แนะนำทางสว่างใจให้ลูกดี

ใกล้สิบสองสิงหามาบรรจบ

ลูกแม่พบดวงใจให้สุขขี

นึกถึงแม่บังเกิดเกล้าเราเคยมี

ชื่นชีวีลูกน้อยนี้สุดบูชา

คือผู้ให้กำเนิดเกิดลูกน้อย

ตั้งตาคอยปกปักแลรักษา

เฝ้ารักลูกเป็นห่วงลูกทุกเวลา

เลี้ยงลูกมาตั้งแต่น้อยคอยเอาใจ

คือผู้คอยแนะนำพร่ำอบรม

เฝ้าชื่นชมหยอกเย้าเอาใจใส่

คือผู้ป้อนนมจากเต้าเคล้าคลึงใจ

หมอบรักให้ลูกของแม่แน่แท้จริง

คือผู้ให้ทุกสิ่งสำหรับลูก

เฝ้าพันผูกลูกแน่แท้ทั้งชายหญิง

ขอบพระคุณอุ่นอกแม่เอาแอบอิง

สุขใจยิ่งเมื่อคิดถึงคุณแม่..เอย.