วันนี้ตอนเช้าไปถึงที่ทำงานตั้งแต่ 7 โมงกว่าๆ ไม่มีเวรเช้าแต่ไปเช้าเพราะเดินไปส่งพี่เหน่น น้องฟุงขึ้นรถมหาวิทยาลัยไปโรงเรียนตั้งแต่ 7 โมงแล้วก็เลยมาทำงานเลย น้องหญิง-บราลี และน้องพิทยา สองน้องใหม่สาวสวยของเรารับหน้าที่กันอยู่ตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง แถมด้วยน้องใหม่สดซิงๆ น้องมิ้ง-ภัสพิมล ซึ่งพึ่งเริ่มมาทำงานเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ที่น้องอยากมาดูพี่ๆเปิดเครื่องด้วย
ไปถึงปั๊บก็ได้รับคำปรึกษาทันทีว่า เครื่อง Hitachi917 มีปัญหา พอเราไปดูปั๊บ ถามถึงลักษณะของปัญหา ก็เดาได้ถึงสาเหตุแล้วก็จัดการแก้ไขได้ลุล่วงไปในทันใด ทำงานต่อได้ตามปกติ
มาย้อนคิดดูก็พบว่า ในหน่วยเรามีการแก้ปัญหาในลักษณะที่ใช้ประสบการณ์ของพี่ๆเยอะมากๆ ซึ่งสิ่งเหล่านี้พี่ๆทั้งหลายมีสะสมกันมาทุกคน หลากหลายลักษณะตามแต่งานที่แต่ละคนถนัด ซึ่งความรู้แบบนี้แหละที่เรียกกันว่าความรู้ฝังลึก ที่ยากนักที่จะขุดค้นออกมาเก็บไว้เป็นมรดกให้หน่วยงาน ให้องค์กร และวิธีที่ว่ากันว่าดีที่สุดในการถ่ายทอดก็คือผ่านการเล่าเรื่อง อาจจะโดยเจ้าตัวเองหรือผ่านการมองของคนรอบข้างที่ได้สัมผัส แต่ก่อนเคยคิดว่า วิธีเขียนคือวิธีที่น่าจะดีที่สุด แต่มาถึงวันนี้ที่ผ่านพ้นการทำงานประจำวันหัวปักหัวปำมาเกือบ 4 ปี และมีงานจรที่ต้องทำเข้าแถวรอคิวอยู่อีกไม่น้อย จากที่เคยบ่นเล็กๆอย่างคับแค้นใจหน่อยๆเอาไว้ ก็เริ่มยืนยันกับตัวเองได้แล้วว่า น่าจะยากจริงๆสำหรับคนส่วนใหญ่ที่จะให้มาเขียนมาเล่า เพราะเราเองที่ตั้งใจอย่างแรงกล้าก็ยังต้องใช้ความพยายามอย่างมากจึงจะทำได้ และมีข้อจำกัดมากมายเสมอ และดูๆแล้วคนที่มีประสบการณ์เยอะๆก็มักจะไม่ใช่คนที่เขียนเล่าเก่ง หรือจะหาเวลามาเขียนได้ในแต่ละวัน
แต่ยังไงๆก็ยังคิดว่า สมบัติล้ำค่าที่มาจากประสบการณ์ในการทำงาน ในการใช้ชีวิตนี้น่าจะได้รับการถ่ายทอดออกมาจากภายในของคนแต่ละคน แต่คิดว่ารูปแบบในการขุดค้น จัดเก็บนั้นคงจะต้องมองหาวิธีอื่นๆที่ไม่ใช่การเขียนเป็นหลักเสียแล้ว ซึ่งในโลกเทคโนโลยีปัจจุบันที่วิทยาการก้าวกระโดดกันอยู่ตลอดเวลา คงจะมีหนทางที่เหมาะสมอื่นๆมาให้เลือกในไม่ช้า
