ยามทุกข์ ทุกเวลาเป็นไม่เว้นแม้นยามราตรีหรือรุ่งสางจิตนี้ก็ไม่วางจาก “ความทุกข์...”
ยามทุกข์ เป็นช่วงเวลาที่ทุกข์นั้น “กระจุก” อัดแน่นอยู่ท่ามกลางทรวงอก
ยามทุกข์ มองไปที่ใดก็แสนแห้งเหี่ยวหัวใจ เหลียวมองไปแห่งหน ตำบลใด ก็ขาดไร้ที่พักแนบแอบอิง
ยามทุกข์ เป็นยามที่ไร้สุข หมดสนุก แลสนาน ขาดไร้ซึ่งความเบิกบาน หรือหนทางแห่งความยินดี
ยามทุกข์ เป็นอาการแห่งน้ำตาที่ไหลปรี่ หยาดน้ำตาหลากสายหลั่งล้นมี ผุดจากที่ห้วงก้นบึ้งแห่งหัวใจ

ยามทุกข์ ยามเศร้า ยามโศรก ยามวิโยค ยามท้อแท้
ยามทุกข์ ยามทรุด ยามเหงา ยามซึมเซา ยามร่อแร่
ยามทุกข์ยามพ่าย ยามแพ้ ยามอ่อนแอ ยามขมใจ

ยามทุกข์ อ่านทุกข์ เพื่อรู้ทุกข์
ยามทุกข์ ไร้สุข เพ่งทุกข์นั้น
ยามทุกข์ พิจารณาทุกข์ เพื่อกำลัง
ยามทุกข์ โอกาสนั้น “ภาวนา...”