ผมนึกแปลกใจ ฉุกคิด  เมื่ออาจารย์หมอวิจารณ์ พานิช เล่าให้ฟังว่ากำลังเตรียมเรื่องที่จะไปพูดในงานมหกรรมเบาหวาน 3 สิงหาคม นี้  ที่เมืองทองธานี  แค่ชื่อ ก็จั๊กกะจี้แล้วครับ

"เมื่อ ค.(ความรู้)เปลือยเปล่า  และความรู้ทรงภูษา(นุ่งผ้า)  สานพลัง"

แปลกใจอะไรรึ?

แปลกใจตรงที่  อาจารย์หมอวิจารณ์  เป็นหมอ  เป็นอาจารย์  เป็นนักวิชาการ  ร่ำเรียนมาทางนี้  และเคยทำงานในสถาบันการศึกษามานาน  แถมอาจารย์ยังมาบุกเบิกงาน  กองทุนสนับสนุนการวิจัย   ในความรู้สึกของผมเท่ากับว่า  อาจารย์หมอวิจารณ์น่าจะเป็นบุคคลที่เกลือก (ขออภัยอาจารย์จริงๆครับ  ที่ผมไม่รู้จะใช้คำไหนที่เห็นภาพเท่าคำนี้) กับความรู้ทฤษฎี  หรือความรู้วิจัย  ความรู้วิชาการ มาชนิดที่ถือว่าเป็นส่วนใหญ่ของชีวิตการทำงาน (ตามความเข้าใจของผม)

แต่อาจารย์กลับมาชี้  ความรู้อีกประเภทหนึ่ง  แถมยังเชียร์ให้คนหันมาเริ่มการเรียนรู้ด้วยความรู้อีกประเภทหนึ่ง  ความรู้ที่อาจารย์หมอวิจารณ์เรียกว่า  "ความรู้เปลือยเปล่า"  แต่อาจารย์ก็ย้ำทิ้งท้ายเสมอว่า ความรู้ทฤษฏีก็สำคัญ จะช่วยเสริมพลังให้มากขึ้น  แต่ต้องไม่เริ่มด้วยการใช้ "ความรู้ทฤษฏี" มาปิดความสร้างสรรค์ใหม่ๆ

ในความรู้สึกของผม  การมองเห็นคุณค่า ในความรู้เปลือยเปล่านั้น  เกิดขึ้นได้ยากมาก  โดยเฉพาะ กับบุคคลที่เกลือกอยู่กับความรู้ทรงภูษามานาน  เพราะความรู้เปลือยเปล่ามันเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อถือ  ไม่มีหลักการทางวิชาการรองรับเป็นการเป็นงาน  มีเพียงความสำเร็จเล็กๆในบริบทเฉพาะเท่านั้นคอยยืนยันตัวมันเอง

ผมจึงรู้สึกแปลกใจขึ้นมา  ทั้งๆที่อาจารย์หมอวิจารณ์เคยกล่าวถึงประเด็นนี้บ่อยๆ มานานแล้ว  แต่ลืมนึกโยงไปถึง background ของอาจารย์  

ส่วนตัวผมเอง สนใจประเด็นความรู้ทั้งสองประเภท  และเขียนความรู้สึกเก็บไว้สำหรับตัวเอง ใน portal.in.th  ผมไม่ได้สนใจจะแยกแยะอะไร  แต่รู้สึกเพียงว่ามันโยงใยกับวัฒนธรรมการเรียนรู้ของมนุษยชาติมาก  แล้วก่อกระทบผลของการเรียนรู้ที่มีอิทธิพลต่อหลายๆ เรื่อง  หลายๆมิติ 

คล้ายๆ กับว่ามันมีอิทธิพลพอที่จะควบคุม "กะบาลทัศน์" ของมนุษยชาติได้มากทีเดียว  ในความเชื่อส่วนตัวของผมตอนนี้