วันหนึ่งผมได้ทดสอบสมรรถนะตนเองครับ....มีความพร้อมที่จะเดินทางไกลได้แค่ไหนในวัยปูนนี้ของผม จึงได้เตรียมทีมไปทดสอบกันที่ "ภูสอยดาว" อ. น้ำปาด จ. อุตรดิตถ์ เมื่อ 20 กว่า ปีก่อนผมเรียนที่ ว.ค. อต. แต่ไม่มีใครรู้เลยว่ามีสถานที่แห่งนี้อยู่ที่นี่ เข้าใจว่าคงยังไม่มีหน่วยงานใดปรับปรุงให้เป็นลักษณะนี้มากกว่า
ผมได้รู้ว่าในวัยของผมนี้ การทำงานของกล้ามเนื้อ....หัวใจ....ปอด...ฯล ชักจะไม่ค่อยทนกับการออกกำลังที่ต้องใช้เวลานานๆซะแล้ว การเดินทางมาพิชิตตรงนี้ใช้เวลา 6 ช.ม. ในระยะทาง 6.5 กม. ผมว่าไม่เกินความสารถผมเลย แต่......มาเจอหนทางที่ต้องไต่...ปีน...เดิน...มีเนินอะไรต่ออะไรมากทายที่ต้องเผชิญ เป็นต้นว่า เนินส่งญาติ....เนินเสือโคร่ง...ฯลและโหดสุดๆฟังชื่อสิครับ เนินมรณะ...ยังไงก็ตามผมได้เรียนรู้ระหว่างทาง....มากมาย และพร้อมกันนี้ผมก็ทำหน้าที่ "ครู"ได้ตลอดทางด้วยเช่นกัน ผมสอนลูกทีมให้เรียนรู้อยู่กับธรรมชาติครับผม....
ใช้ชีวิตในป่า...เหมือนบ้านได้โดยไม่ซีเรียส....ทีมเราได้จิบกาแฟร้อนๆในป่ากับกระบอกไม้ที่หอมกรุ่น..รสชาติหาไม่ได้ในร้านกาแฟหรู....แบบนี้ครับ
การไปทดสอบสมรรถนะครั้งนี้ก็ทำให้ผมเติมความสุขได้อีกมากมายครับ
