แต่สิ่งที่ฉันรู้ก็คือ ฉันรักโลก สีชมพูของฉัน และฉันจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดในวิชาชีพพยาบาล

      

          ทำไมห้องคลอดส่วนใหญ่ใช้สัญลักษณ์เป็นสีชมพูนะ?  ฉันเคยตั้งคำถามนี้สมัยเป็นนักศึกษาพยาบาลที่ต้องเก็บ Case การทำคลอดจริงที่โรงพยาบาล    ณ เวลานั้น ฉันเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมายกับการค้นหาคำตอบของสัญลักษณ์สีชมพูกับงานห้องคลอด รู้แต่เพียงว่าเป็นสีที่ฉันชอบมากที่สุดตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก ๆ เพราะมีสิ่งสำคัญกว่า ที่ทำฉันต้องตระหนักและกังวลที่สุดในตอนนั้น คือ ฉันจะเก็บ Case ประสบการณ์การทำคลอดได้ครบตามที่อาจารย์ตั้งเกณฑ์ไว้ได้หรือเปล่า?

        ผ่านมานานนับสิบปีในวิชาชีพพยาบาล ฉันคุ้นเคยกับสีชมพูของห้องคลอดเป็นอย่างดี บ่อยครั้งที่ฉันรู้สึกว่า บรรยากาศในห้องทำงานที่รายล้อมไปด้วยสีชมพูของอุปกรณ์ต่างๆชิ้นเล็กชิ้นน้อยนั้น   จะอบอวลกรุ่นไปด้วยไอของความรัก ไม่ว่าจะเป็น รูปภาพเด็กน้อยชุดชมพูติดผนัง ดอกไม้ชมพูช่อใหญ่ ลิ้นชักเก็บของที่ชมพูสดไม่แพ้ใคร ฯลฯ    รู้สึกราวกับสิ่งต่างๆเหล่านั้นจะช่วยส่องประกายแสงชมพูให้กระจ่างสดใสไปทั่วห้อง และหลายครั้งที่ภาพเหตุการณ์ของการทำงานในวันวานได้หวนกลับมาอยู่ในห้วงคำนึง........

                            "พี่ครับ เมียผมเจ็บท้องมาก"

ฉันสะดุ้งตัวขึ้นเล็กน้อยขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะเมื่อชายคนหนึ่งโผล่พรวดมาหยุดยืนข้างหน้าตรงประตูด้านข้างระหว่างห้องทำงานกับห้องรอคลอด ละล่ำละลักพูดอย่างร้อนรนพร้อมกับยื่นสมุดสีชมพูเล่มหนึ่งมาตรงหน้า ขณะเดียวกันมืออีกข้างก็โอบประคองร่างผู้หญิงคนหนึ่งไว้

                             "ครบกำหนดแล้วหรือค่ะ"

          ฉันถามย้ำความมั่นใจพร้อมกับเปิดสมุดฝากครรภ์สีชมพูเพื่อตรวจดูอายุครรภ์ เมื่อรู้สึกได้ว่าขนาดหน้าท้องที่ยื่นออกมากลางลำตัวนั้นยังไม่ขยายโตพอ น้ำเสียงสั่นเครือตอบกลับมาเบาๆ พร้อมกับสีหน้าที่บ่งบอกความเจ็บปวดว่า 

                           "ยังไม่ครบค่ะ เหลืออีกหลายเดือน แต่เจ็บท้องมาก"

ฉันรีบพาผู้คลอดขึ้นเตียงรับใหม่ ซักประวัติเพิ่มเติม รวมทั้งตรวจครรภ์แล้วตรวจภายในเพื่อดูการเปิดขยายของปากมดลูกตามขั้นตอนที่ได้ร่ำเรียนมา รู้สึกตกใจเมื่อมือของฉันสัมผัสกับศีรษะของเด็กน้อย

อายุครรภ์ห้าเดือนกว่าเท่านั้นเองนะ จะคลอดแล้วหรือนี่? ความวิตกกังวลถาโถมเข้ามาในจิตใจ รู้สึกอ่อนไหวกับความรู้สึกคนเป็นแม่ ที่จะต้องรับทราบว่าต้องคลอดลูกในขณะที่ตั้งท้องเพียงห้าเดือนกว่าเท่านั้นเอง

          นาฬิกาข้างฝาผนังขยับเข็มทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ จากวินาทีเป็นชั่วโมง ไอร้อนที่เริ่มก่อตัวเป็นละอองบางๆบนใบหน้า กลายเป็นหยดเหงื่อเม็ดโป้งที่ไหลผ่านแก้ม จมูก ปาก ระเรื่อยลงมาถึงคอลงตามแนวร่องหลัง ทุกคนกำลังสาละวนกับหนูน้อยที่คลอดออกมาได้สักพักแล้ว เสียงร้องที่ดังออกมาหลังจากคลอดไม่ถึงนาทีทำให้ทุกคนใจชื้นขึ้นเป็นอย่างมาก แต่นั่นยังไม่พอที่จะให้เราวางใจได้ เมื่อเธอลืมตามองโลกด้วยน้ำหนักเพียง 1.6 กิโลกรัม

            เสื้อผ้า หมวกไหมพรม ถุงเท้า รองเท้า ที่เป็นสีชมพูทุกชิ้นถูกเตรียมสวมให้กับเจ้าของร่างเล็กๆที่นอนหลับตานิ่ง หายใจผ่านท่อพลาสติกเล็กๆที่แพทย์บรรจงใส่ลงในหลอดคออย่างนิ่มนวล ฉันตรวจสอบความถูกต้องอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง อธิบายให้แม่ของเด็กน้อยทราบอาการของลูกเป็นระยะๆ การ Refer ไปยังโรงพยาบาลจังหวัดที่มีเครื่องมือและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่พร้อมกว่าสำหรับทารกที่คลอดก่อนกำหนดถูกตะเตรียมขึ้นเป็นอย่างดี ฉันอุ้มหนูน้อยพร้อมพ่อและแม่มาส่งขึ้นรถ อดที่จะจับปลายจมูกเล็กๆนั้นไม่ได้    ฉันก้มลงที่ข้างหูของหนูน้อย พร้อมทั้งกระซิบว่า

                               "เก่งมากนะเจ้าหนูน้อยอดทนไว้นะ

                                เดี๋ยวเจอกันที่โรงพยาบาลชุมพรนะจ๊ะ"   

           ภาพแสงแดดอ่อน ๆ ตอนเช้าที่ทอแสงรำไรทอดผ่านกระทบใบหน้าเมื่อฉันเดินเข้าโรงพยาบาลประจำจังหวัดยังอยู่ในความทรงจำ ฉันสวมชุดยูนิฟอร์มสีชมพูที่ฉันชอบพร้อมหิ้วถุงใบใหญ่ที่บรรจุของขวัญทารกแรกเกิดที่ทำด้วยตะกร้าสีชมพูที่มอบให้ทารกที่คลอดที่โรงพยาบาลพะโต๊ะทุกคน 

รู้สึกตื่นเต้นดีใจมากเมื่อเห็นหนูน้อยหายใจได้เองในตู้อบ ตัวเริ่มสีชมพู หลับตาพริ้ม  รอวันให้น้ำหนักเพิ่มขึ้นแล้วจะได้กลับบ้านไปสู่อ้อมอกพ่อแม่เหมือนคนอื่น ๆ

          ทุกวันนี้ ฉันยังไม่รู้หรอกว่า เหตุผลที่แท้จริงในการใช้สัญลักษณ์สีชมพูของห้องคลอด คืออะไร?  แต่สิ่งที่ฉันรู้ก็คือ ฉันรักโลก สีชมพูของฉัน และฉันจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดในวิชาชีพพยาบาล

                                                       

                                                            ขอบคุณเรื่องราวดีๆของ  คุณจันทนา  เพ็ชรเวช

                                                                                                หัวหน้างานห้องคลอด