ผญา ภาษิตอิสาน
คันบ่ออกจากบ้านกะบ่เห็นด้าวแดนไกล
คันบ่ไปหาเฮียนกะบ่มีความฮู้
ความหมาย ถ้าไม่ออกไปเผชิญโลกภายนอกที่แตกต่างจากเดิม คือไม่ออกจากบ้านหรือภูมิลำเนาไปสู่ที่อื่นก็จะไม่เห็นโลกภายนอก เหมือนกบในกะลา และถ้าไม่ไปหาเล่าเรียนก็จะไม่มีความรู้ติดตัวมาใช้ในการดำรงชีวิตนั้นเอง
เฮ็ดดีเห็นฮอยไว้ บ่ว่าดีกะตามซ่าง
เฮ็ดชั่วไว้ไผ่ว่าดี กะซ่างตาม
ความหมาย ทำดีแล้วไม่มีใครเห็นก็ไม่เป็นไร ในทางตรงกันข้าม ถ้าทำชั่วแล้วคนอื่นเขาจะเห็นว่าดีและยกย่องก็ช่าง
อันว่าบุญ ๆ นี้บ่มีไผ่ปันแจก
มับ่แหกขึ้นได้คือไม่ผ่ากลาง
คือเฮากินข้าวเฮากินเฮากะอิ่ม
มันบ่ไปอิ่มท้องเขาพุ้นผู้บ่กิน พะนะ
หมายความว่า
บุญกุศลนั้นไม่มีใครเอามาแจกให้
มันไม่เกิดขึ้นมาเองเหมือนไม่ที่ผ่าตรงกลาง
เปรียบได้กับเรากินข้าว
ถ้าเราเป็นคนกิน เราก็อิ่มท้องเราเอง ไม่ไปอิ่มที่ท้องของคนอื่นที่ไม่ได้กิน
ฮักกันนี่แสนสิอยู่ฟากฟ้า ดินแดนด่านเขาเขียวกะดายแหล่ว
คือคู่เนานอนเดียวฮ่วมเฮือนหอโฮงฮ่าน...
คันได้กินลาบก้อย
อย่าลืมแจ่วแผ่วผัก
คันได้กินพาเงิผาคำ
อย่าสิลือมกะเบียนฮ้าง
คันได้ขึ้นขี่ซ้างกันฮ่มเป็นพญา
อย่าสิลืมผู้ขี่ควายคอนกล้า เด้อ พะนะ