เจ้าตัวดื้อวันนี้อายุได้ 6 และ 4 ขวบแล้ว เวลาเร็วไปเหมือนกันน๊ะ ช่วงนี้ไข้หวัด 2009 ระบาดหนัก
เป็นห่วงเจ้าตัวน้อยทั้ง 2 เพราะร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรงเป็นภูมิแพ้บ่อย วันนี้ก็เหมือนกัน ไอแล้วก็มีน้ำมูกนิดหน่อย วันพรุ่งนี้คงต้องพาไปหาหมอซะแล้ว
เจ้าตัวซนดื้อชนิดจับตัวยาก เมื่อตอนหัวค่ำมีประโยคนึงที่เจ้าณัฐพูดว่า "มีอะไรปัญหา" พ่อแบงค์กับแม่นก หัวเราะซะขำกลิ้งเลย เพราะเจ้าณัฐกำลังพูดถึงแมวเหมียวที่วิ่งเล่นอยู่นอกบ้าน แต่ดันพูดกลับกัน พ่อเค้าเลยแก้คำพูดให้เป็นว่า "มีปัญหาอะไร" เจ้าณัฐถึงกับเกาหัวแล้วก็ต้องพูดตามพ่อตั้งหลายครั้ง
อืม........พอลูกของเราเริ่มพูดเก่งขึ้น คนที่เป็นพ่อกับแม่ก็ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดแบบนี้.....ถึงขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อกับแม่จริง ๆ เพราะจะเห็นพัฒนาการของเค้าเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เหมือนกับเรียนรู้วิชาชีวิตอีกแบบนึงที่ไม่มีสอนทั่วไปกันในชั้นเรียน พ่อกับแม่เป็นทั้งครู มีลูกเป็นนักเรียน บางครั้งพ่อกับแม่ก็จะกลายเป็นนักเรียน โดยมีลูกเป็นครู เพราะเค้าจะต้องสอนในเรื่องที่เค้ารู้มากกว่าให้พ่อแม่ได้เรียนรู้บ้าง ดีค่ะ เพราะพ่อกับแม่จะได้เข้าถึงลูกได้ในบางจุด.....แต่สมัยนี้ไม่รู้จะยังคงมีมั้ยที่ลูก พ่อ และแม่ นั่งคุยกันยามเย็น กินข้าวด้วยกัน ปรึกษาปัญหาภายในบ้าน หรือแม้กระทั้งสอนการบ้าน ครอบครัวไหนที่ยังคงเอกลักษณ์แบบนี้อยู่ ครอบครัวอบอุ่นน่าดูน่ะค่ะ จริงมั้ยค่ะ....อยากรู้จังว่าครอบครัวอื่น ๆ เป็นเหมือนกันมั้ย
เรื่องเจ้าตัวเล็กยังไม่หมดแค่นี้น่ะค่ะ (กระซิบ.....บังเอิญว่าแม่นกไม่ได้อยู่บ้านวันนี้ ไปอบรม
แหะ ๆ เลยไม่ได้สังเกตพฤติกรรมของเจ้าตัวซน) เวลานี้เค้านอนกันหมดแล้ว พ่อเค้าพานอน เรียบร้อยแล้วค่ะ เงียบสนิทเลย ไว้พรุ่งนี้จะมาบันทึกไว้อ่านใหม่น่ะค่ะ....ไปล่ะคะ
รักเจ้าตัวซนของแม่
แม่นก
