เมื่อประตูแห่งความสุขบานนี้ปิดลง

 ประตูแห่งความสุขบานอื่นก็จะเปิดขึ้น

 แต่เราก็มัวแต่มองประตูที่ปิดลงไปแล้วเนิ่นนาน 

จนกระทั่งเรามองไม่เห็นประตูที่ เปิดไว้รอเรา
เป็นความจริงที่เราไม่สามารถรู้เลยว่าเรามีอะไรอยู่

จนกว่าเราจะสูญเสียมันไป แต่ก็จริงอีกเช่นกันที่เราไม่รู้ว่าเราพลาดอะไรไปบ้าง

จนกระทั่งสิ่งนั้นเข้ามาหาเรา
 การมอบสิ่งที่ดีให้ใครสักคนไม่ได้เป็นหลักประกันว่า

เขาจะจะตอบแทนเราตอบ อย่าหวังที่จะได้แม้การขอบคุณตอบ

 แต่จงให้มันงอกงามขึ้นในหัวใจเขา แต่ถ้ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น

 ก็จงให้พอใจว่าอย่างน้อยมันก็ได้งอกงามขึ้นในใจของเรา

 

...................

 

..การรู้สึกยินดีพอใจกับคำชื่นชมว่าท่านเก่งนะ

หรือรู้สึกไม่พอใจกับคำติเตียนว่าท่านสอนไม่รู้เรื่อง..

นี้แหละถือว่าความล้มเหลวในการ management  ชีวิต  ของ..ธรรมฐิต..

                              ..ธรรมะสว้สดีขอรับ..