เรื่องโบราณ ของบ้านเรา

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่รู้กันในครอบครัวของเรามานมนาน สมัยน้าไปราชการสงครามเวียดนามหลังจากจบการศึกษาและเข้าทำงานได้ไม่นาน โดยทำหน้าที่เป็นผู้บังคับหมู่ มีคราวหนึ่งกองพันที่ปฏิบัติงานอยู่โดนทหารเวียดกง ตีโอบล้อมไว้ อาหารและยุทธโธปกรณ์ร่อยหรอและเริ่มขาดแคลน ทางกองพันพยายามติดต่อขอความช่วยเหลือจากภายนอก ซึ่งในที่สุดได้จัดส่งให้ทางอากาศ แต่จุดที่ทิ้งอาหารและยุทธปัจจัยอยู่นอกวงล้อม ต้องหาทีมไปนำเข้ามา ซึ่งผู้ที่จะไปก็ต้องเสี่ยงกับการต่อสู้กับข้าศึกที่โอบล้อมอยู่ ในระหว่างประชุมว่าจะทำยังไงกันดี น้าก็บอกกับผู้บังคับบัญชาว่า" พี่ครับ ผมกับน้องๆ ขออาสา บุกฝ่าวงล้อมไปนำเสบียงและยุทโธปกรณ์กลับมาให้กองพันเอง " ผู้บังคับบัญชาบอกว่าจะดีหรือเพราะเป็นหน้าที่ของหัวหน้าที่จะต้องนำทีม น้าก็บอกว่า "ผมและลูกน้องไปนะดีแล้วครับเพราะพวกผมยังเด็ก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เราก็ยังมีพี่มีซึ่งความรับผิดชอบที่ใหญ่กว่าและยังมีครอบครัวลูกเมียอยู่ข้างหลัง ให้ผมไปเถิดครับ" ในที่สุดน้าและหมู่ของน้าก็ตีฝ่าวงล้อมและสามารถนำยุทธปัจจัยกลับมาให้กองพันได้และในที่สุดทหารไทยก็สามารถตีโต้เวียดกงและรอดกลับมาได้ ซึ่งครอบครัวก็ขอบคุณคุณพระคุณเจ้าที่น้ารอดชีวิตมาได้ แต่อย่างที่บอกแล้วว่าเป็นเรื่องเรารู้กันในครอบครัวและไม่ได้เล่าให้ใครฟัง แต่วันหนึ่งหลังจากผ่านไป ประมาณ สามสิบปี ในงานแต่งงานของหลาน ท่านผู้ใหญ่ซึ่งทางบ้านได้เรียนเชิญให้ขึ้นกล่าวอวยพรคู่สมรส ท่านก็ขึ้นไปบนเวทีแล้วท่านก็เริ่มเล่าเรื่องนี้ให้ผู้ที่มาร่วมงานฟัง แล้วท่านก็กล่าวว่าท่านเองก็คือผู้บังคับบัญชาคนนั้น และนับจากบัดนั้นท่านก็ถือว่ากลุ่มทหารเหล่านี้นี้คือเพื่อนตายของท่านจริงๆ และท่านได้หันมาทางหลานแล้วกล่าวเสริมว่า ที่ท่านเล่าเรื่องนี้ก็เพราะวันนี้สายเลือดของผู้ที่ท่านถือว่าเป็นผู้กล้าหาญจะมีการสร้างครอบครัวใหม่ ซึ่งท่านหวังว่าเรื่องที่เล่าให้ฟังจะทำให้ลูกหลานได้รู้ว่าบรรพบุรุษของเราเขาทำหน้าที่ เต็มกำลัง เสียสละเพื่อส่วนรวม กันมาอย่างไร ซึ่งเรารุ่นหลังควรภูมิใจ เรียนรู้และเอาเป็นเยี่ยงอย่าง ต่อไป หลังจากผ่านไปหลายสิบปี การได้ยิน ได้ฟังเรื่องนี้ในที่ชุมนุมชนทำให้พวกเรารู้สึกภาคภูมิและอิ่มใจ นับเป็นของขวัญชิ้นสำคัญที่จะถูกส่งต่อให้กับหลานๆรุ่นหลังต่อไป