เด็กแต่ละคน แต่ละวัย แต่ละครอบครัว แต่ละบริบทอาจมีความเหมือนหรือแตกต่างกัน
เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน หลานสาวซนๆ น้องแก้มใสแวะมาที่บ้าน ปกติจะมาทุกสัปดาห์ เพราะเธอมาส่งพี่สาวมาเรียนที่ขอนแก่น แก้มใสชอบเล่นบทบาทสมมุติ ตอนนี้อายุ 2 ขวบเศษ วันนั้นหลังเล่นจนเหนื่อย ก็บอกว่าอยากอาบน้ำ ๆ เสร็จ สะพายเป้ใบใหญ่ และรองเท้าคู่โต บอกว่าจะไปหาพ่อที่เมืองเลย แล้วยกมือป้องหู "พ่อจ๋า พ่อจ๋า" ถามว่าทำอะไร "โทรศัพท์หาพ่อ" ทำท่าน่ารัก ซักพักเซล้ม พี่ๆ รวมทั้งแม่ของเธอหัวเราะชอบใจด้วยความเอ็นดู แต่เธอไม่ได้ขำด้วยตอนแรกน้องแก้มใสลุกขึ้นทำท่าจะหัวเราะ เสร็จแล้วกลับร้องไห้เสียงดัง เดาว่าน้องแก้มใสคงรู้สึกเสีย self ต้องเข้าไปกอดและปลอบ นี่แหละ ทำให้เรียนรู้ว่า "เมื่อเด็กล้ม กรุณาอย่าหัวเราะค่ะ"
ทุกคนก็เลยต้องขอโทษ เธอจึงหยุดร้อง
เมื่อวาน 19 กค. แก้มใสก็มาส่งพี่ทรายตามเคย ตอนนี้ชอบกระดาษ ชอบขีดเขียน เพราะเข้าโรงเรียนแล้ว เผลอไม่ได้ ชอบใช้สีเมจิกขีดตามร่องพื้นกระเบื้อง ลายไปหมด ..
