หน้าฝนแล้วหนอ ลำห้วยกะเดินตอนนี้น้ำได้ขึ้นสูงและไหลเข้าไปยังทุ่งนาเหมือนกับทุกปีที่ผ่านมา ผมคิดถึงบ้านคิดถึงนา คิดถึงห้วยกะเิดิน

เมื่อตอนทุ่มกว่าผมได้โทรศัพท์ไปหาแม่ที่บ้าน   แม่บอกผมว่าตอนนี้บ้านเราน้ำในห้วยกะเดินไ้ด้ขึ้นจนล้นตะลิ่ง   เข้ามายังทุ่งนามองไปเห็นมีแต่น้ำสีขาวสุดลูกหูลูกตา   น้ำในห้วยไหลแรงเด็กน้อยออกไปเล่นน้ำที่ขึ้นมาตรงที่ดอน   ไปหาปลาเล็กปลาน้อยและเล่นน้ำกันสนุกสนาน   แม่เล่าใ้ห้ผมฟัง

ในทันทีผมรู้สึกคิดถึงบ้านของตนเองมาก    คิดถึงเมื่อครั้งที่เคยเล่นน้ำตอนเด็กๆ ได้เห็นน้ำที่มากเหมือนกับทะเล    เห็นต้นข้าวเขียวๆเต็มท้องนา   ผมไม่ได้กลับบ้านของตนเองนานแล้วเพราะติดงานมาก   ตอนปิดวันเข้าพรรษาอยากกลับไปเวียนเทียนที่วัดก็ไม่ได้ไป   (ไปทำงานและเวียนเทียนที่บ้านหนองบัวแปะแทน)

หมู่บ้านของผมอยู่ใกล้กับห้วยกะเดิน    อันเป็นห้วยสายเล็กๆแต่มีความสำคัญมากกับทุกชีวิตที่อยู่รอบๆลำห้วยกะเดิน   ที่ไหลผ่านหลายหมู่บ้าน   ในยามที่หน้าฝนเมื่อน้ำมากห้วยจะมีน้ำขึ้นสูงจนล้นออกมาท่วมทุ่งนา   (กลายเป็นทะเล)

เมื่อครั้งที่ผมยังอยู่ที่หมู่บ้านของตัวเองมักจะออกไปเดินเล่นที่ห้วยกะเดินอยู่เสมอๆ   (โดยเฉพาะตอนจะมืดค่ำ)  จะมีสะพานเล็กๆที่สร้างไว้ข้ามไปอีกฝากหนึ่ง   ผมมักจะยืนอยู่ที่สะพานดูความเคลื่อนไหวของทุกชีวิตที่อาศัยอยู่ที่ห้วยกะเดิน   นกกระเต็นบินหาปลาใกล้ท้องน้ำ   ปลากระโดดเล่นน้ำ    เด็กน้อยมาเล่นน้ำ ชาวบ้านเอาควาย วัว ที่เลี้ยงไว้มากินน้ำ   แล้วก็พาเข้าบ้านในตอนเย็น    มองทอดสายตาไปตามลำห้วยที่คดโค้งมีบัว   สาหร่าย   จอกแหน ฯลฯ   กรอปกับลมพัดมาเบาๆ    ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายจากความเมื่อยล้าได้มาก    ตะวันจะตกดินแล้วท้องฟ้าเป็น   สีส้ม    สีแดง   สีชมพู   สวยจริงๆ ความเงียบเริ่มเข้ามาพร้อมกับความมืดได้เคลื่อนเข้ามาช้าๆ   แ่ว่วเสียงคนเดินคุยกันมาแต่ไกล   จูงควาย   วัว เข้าบ้าน   เสียงเขียดกระโดดลงน้ำได้ยิน  จ๋อมๆ   เมื่อมืดมากแล้วก็ได้เวลาเดินกลับบ้านพร้อมกับสูดดมเอากลิ่นของต้นข้าวเขียวที่หอมหวน    ไม่นานักก็เดินถึงบ้าน

ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าผมได้เขียนอะไรแบบนี้ (เมื่อข้างต้น)ได้อย่างไร มันเป็นความรู้สึกที่แปลกๆเขียนโดยที่ไม่รู้ตัวรู้สึกมีความสุขมากที่ได้เขียนเมื่ิอครู่ แปลกมากครับ


ผมคิดว่าตอนนี้น้ำคงมากเหมือนกับที่แม่บอก    อดคิดถึงบ้านไม่ได้จริงๆ   อยากกลับบ้านสักครั้ง    คิดฮอดบ้านหล๊าย   หลาย   ป่านนี้เด็กๆคงออกมาเล่นน้ำตอนเลิกเรียนทุกว้น    และยายสา    (ยายของผม) คงไปหาจับจองพื้นที่ตกปลาริมห้วยที่ใต้ต้นไม้สักแห่ง   ยายชอบไปกับเพื่อนรุ่นเดียวกันหลายๆคน   ไปตกปลาลด ปลาขาว   ไปทั้งวันโดนเฉพาะตอนน้ำห้วยขึ้นแบบนี้ปลายิ่งเยอะ

พูดมากไม่ได้ครับมันทำให้รู้สึกคิดถึงบ้านมาก   ไม่นานผมต้องกลับบ้านแน่นอน ไปนอนที่เถียงนากินปลาสักวัน   ความเหนื่อยคงจะหายไปจากตัวผม

คิดถึงบ้านมากครับ คิดถึงเสียงน้ำไหลจากลำห้วยกะเดิน   อันเป็นบ้านเกิดของผม ความไกลบ้านทำให้เราคิดถึงบ้านอย่างจับใจ   พ่อแม่   พี่น้อง   หลานๆ   ญาติๆและทุกๆคนตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่หนอ.........