คุณเคยทะเลาะกับเพื่อนจนถึงขั้นเลิกคบกันบ้างมั๊ย
ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่ทะเลาะกับเพื่อนที่รักที่สุด แต่ต่างคนก็ต่างปล่อยปละละเลย เลือกที่จะไม่พูดจากัน ไม่มีการขอโทษกัน เพราะต่างฝ่ายก็คิดว่าตนไม่ผิด ปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อจนถึงขั้น ไม่อยากที่จะมองหน้ากัน และเลิกคบกันไป มานั่งนึกเสียดายตอนหลังว่าทำไมตอนนั้นเราไม่เป็นฝ่ายขอโทษก่อน ก็สายเกินไปเสียแล้ว เพราะเราได้สูญเสียเพื่อนคนนี้ไปแล้ว
ถ้าผู้อ่านท่านใด กำลังมีเรื่องเคืองใจกับคนที่เรารัก จงอย่าละเลยที่จะพูดคำว่า ขอโทษ
ไม่ได้เป็นการยากเลยที่จะพูดคำเพียงแค่คำเดียว ดีกว่ารอจนเสียคนที่เรารักนี้ไปตลอดกาล
ข้อคิดดีๆ สำหรับคนที่เป็นเพื่อน
คอยเตือนยามเพื่อนพลั้ง คอยฟังยามเพื่อนขอ
คอยรอยามเพื่อนสาย คอยพายยามเพื่อนพัก
คอยทักยามเพื่อนทุกข์ คอยปลุกยามเพื่อนท้อ
คอยง้อยามเพื่อนงอน คอยสอนยามเพื่อนผิด
คอยสะกิดยามเพื่อนเผลอ คอยเจอยามเพื่อนหา
คอยลายามเพื่อนกลับ คอยปรับยามเพื่อนเปลี่ยน คอยเรียนยามเพื่อนเที่ยว
คอยเคี่ยวยามเพื่อนเล่น คอยเย็นยามเพื่อนร้อน
คอยแบ่งยามเพื่อนหมด คอยอดยามเพื่อนทาน
คอยปรามยามเพื่อนหลง คอยชมยามเพื่อนชนะ
และคอยสละยามเพื่อนชอบ
*****คุณไม่ต้องทำหมดทุกข้อนี้ให้เพื่อนของคุณก้ได้
เพียงแต่ลองสังเกต ทุกข้อที่กล่าวมานี้ คุณทำให้เพื่อนคุณหรือคนที่คุณรักแล้วหรือยัง
มิตรภาพเป็นสิ่งสำคัญ ฉะนั้นต้องมีคนเริ่มที่จะพูดก่อน แม้ว่าตัวเองจะถูกหรือผิดก้อตาม แต่อย่าลืมว่าไม่มีคำว่าสายนะ สำหรับคำว่าเพื่อน นะนู๋นุ้ย
จงอยู่กับปัจจุบัน อย่าคิดเอาเอง รู้มั๊ยว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตคนเรา สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต คือความคิดของตัวเราเอง เพาะว่าเราคิดไปเอง ทั้งๆที่เหตุการณืยังไม่ได้เกิด เราคิดไปล่วงหน้า สรุปเอง คิดเอง คนจะเป็นทุกข์ หรือสูข ก้อจากการคิดนี่ละ เราต้องคิดก่อนทำ ชั่งข้อดี ข้อเสีย ถ้าดีมากกว่าเสียก้อทำได้เลย อย่าคิดเข้าข้างตัวเองละ ต้องวิเคราะห์ อย่างไม่ลำเอียง ถ้าทำไปแล้ว ต้องยอมรับผลที่จะตามมา เพราะเราตัดสินใจไปแล้ว คำว่าเพื่อน สิบหมื่นแสนวันเพื่อนก้อคือเพื่อน