หลายคนอาจจะรอคอยวันหยุดยาวๆ มานานแล้ว ผู้เขียนเองก็เช่นกัน สัปดาห์นี้ถือเป็นสัปดาห์แห่งวันพระพุทธศาสนา ซึ่งมีวันสำคัญถึงสองวัน นั่นคือ วันเข้าพรรษาและวันอาสาหบูชา หลายท่านได้วางแผนล่วงหน้าไว้แล้วว่าสัปดาห์แห่งการหยุดยาวถึงห้าวันนี้จะทำอะไรบ้าง มีหลายคนวางแผนที่จะไปเที่ยว (อืมก็ดีนะ จะได้พักผ่อนสมอง) หลายคนวางแผนที่จะไปทำบุญเข้าวัด (ก็ดีอีก อย่างน้อยการทำบุญทำให้จิตใจสบาย สติปัญญาเกิด) หลายคนพักผ่อนอยู่กับบ้าน เพราะนานๆ ที จะได้มีโอกาสอยู่บ้าน เมื่อวันวานผู้เขียนเดินผ่านร้านสหกรณ์ที่มหาวิทยาลัยฯ เห็นอาจารย์ท่านหนึ่งกำลังเลือกซื้อของใช้จำพวก น้ำยาซักผ้า น้ำยาขัดพื้น น้ำยาขัดห้องน้ำ ผู้เขียนเข้าไปทักทายตามประสาคนรู้จักกัน เค้าบอกว่าดีนะได้หยุดซะทีหนึ่ง ขอทำความสะอาดบ้านซะหน่อย รกมาตั้งนานแล้ว ผู้เขียนยิ้มแล้วก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ เพราะผู้เขียนเองก็นานแล้วที่ไม่มีเวลาทำความสะอาดบ้านที่เป็นกิจลักษณะเสียที ซึ่งถือได้ว่าน่าจะเกิดขึ้นกับคนที่มีอาชีพเป็น ครูอาจารย์ โดยเฉพาะอาจารย์ในระดับมหาวิทยาลัย ที่ต้องทำงานทุกวัน ตั้งแต่วันจันทร์จนถึงวันจันทร์...
วันหยุด น่าจะเป็นเวลาที่ควรจะหยุดจริงๆ.. หยุดคิดเรื่องงาน หยุดคิดเรื่องงานวิจัย หยุดเรื่องเรียน หยุดคิดเรื่องครอบครัว แต่ความเป็นจริงสำหรับผู้เขียนแล้ว วันหยุดก็ยังคงเป็นวันที่ยังทำงานเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนสถานที่ทำงานเท่านั้น จากการทำงานที่มหาวิทยาลัยมาเป็นการทำงานที่บ้านแทน นั่นก็เพราะมันเป็นแค่เพียงวันหยุด แต่เวลามันไม่ได้หยุดตามไปด้วย มันยังคงเดินไปเรื่อยๆ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะหยุดทำหรือหยุดคิด โดยเฉพาะเรื่องของงานวิจัยที่กำลังทำอยู่ เพราะมันยังเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วสำหรับการนำเสนอ ซึ่งหากให้ช่วงเวลานี้เดินไปอย่างสูญเปล่า โดยที่ไม่ทำอะไรเลย ให้สมกับชื่อว่าวันหยุดแล้ว คงจะต้องมานั่งเสียใจในภายหลังแน่นอน ... ไม่ว่าวันหยุดหรือไม่หยุด สุดท้ายแล้วผู้เขียนก็ต้องกลับมานั่งทำงานต่ออยู่ดี
