บันทึกนนทรีเมืองดาบ รุ่น ๑
ตอน ศึกษาดูงาน
กลางภาคสามตามเป้าคราวนิราศ จากเคหาสน์ ไปดูงานด้านบริหาร
ตามกำหนดสัมมนาและดูงาน การบริหารจัดการในภาคกลาง
และกราบแม่นนทรีที่บางเขน ตามหลักเกณฑ์วิทยาเขตต่างต่าง
พบอาจารย์ที่ปรึกษาตรวจโครงร่าง ก่อนจะสร้างเครื่องมือวิทยานิพนธ์
ห้าถึงสิบ สิงหา ที่ต้องจาก แม้ไม่มากเวลาก็สับสน
จิตคำนึงถึงนวลนางข้างกมล พร้อมลูกน้อยสองคนกังวลเกิน
คนเล็กเรียนห่างไกล หาดใหญ่วิท(ยาลัย) ด้วยดวงจิตเป็นสุขแม้ห่างเหิน
ฝากคุณย่าดูแลหลานไม่นานเกิน เห็นลูกเพลินเรียนสนองตามต้องใจ
ไม่อยากส่งไปเรียนในแดนไกล เลยส่งให้เรียนอำมาตย์ฯขลาดกังวล
ขอคุณพระไตรรัตน์ช่วยปัดป้อง โปรดคุ้มครองน้องและลูกทุกแห่งหน
ห้าสิงหา หกโมงเช้าขึ้นรถยนต์ เจ็ดสิบคนมุ่งหน้ากรุงเทพมหานคร
จากกระบี่เมืองดาบวาบหวิวจิต กลัวใครคิดว่าเมืองลิงอยู่สิงขร
กระบี่ดาบกระบี่ลิงกราบวิงวอน อย่าหลอกหลอนคนกระบี่ไม่ดีเลย
ถึงพระแสง เวียงสระแขวงสุราษฎร์ เขตพิฆาตโศกานิจจาเอ๋ย
หม่อมเจ้าหญิงวิภาวดี ทรงสังเวย โอ้อกเอ๋ยสิ้นชีวาแสนอาลัย
ใครหนอใครอำมหิตผิดมนุษย์ ทรงเป็นดุจมารดายังฆ่าได้
ไม่อยากแวะเวียงสระตลอดไป ด้วยกลัวใจชาวเวียงสระจะเหมือนเคย
เคยนั่งผ่านบ้านนาสาร ย่านขายเงาะ วัยขบเผาะเจ้าของร้องเฉลย
ว่าพี่คะพี่ขาแวะมาเลย อย่าเฉยเมยลองชิมเงาะโรงเรียน
เป็นพันธุ์เงาะเพาะที่บ้านนาสาร มีหลักฐานโบราณเขาขีดเขียน
ว่ามีเงาะหนึ่งต้นในโรงเรียน เจ้าของเพียรฟูมฟักตลอดมา
จนหลายปีพ้นผ่านพันธุ์ขยาย แพร่กระจายพันธุ์เงาะคนเสาะหา
และเรียกชื่อเงาะโรงเรียนแต่นั้นมา เป็นพืชพาบ้านนาสารย่านเมืองทอง
แต่ภาพนั้นตอนนี้ ไม่มีแล้ว เงาะถูกแผ้วถางทิ้งยิ่งหม่นหมอง
เงาะที่เคยพลิกนาสารย่านเมืองทอง เน่าเป็นกองด้วยราคาต่ำติดดิน
เพราะปลูกกันทั่วไทยแทบทุกทิศ เป็นความผิดของใครใช่ติฉิน
หากว่ารัฐไม่ช่วยม้วยติดดิน พืชเศรษฐกิจทั้งสิ้นต้องภินท์พัง
ผ่านสวนโมกข์ไชยาเพ-ลาสาย ประนมไหว้ภูบดินทร์ถวิลหวัง
ได้กราบพระพุทธทาสภิกขุนัง ประดุจดังกราบบาทพระศาสดา
ถึงชุมพร ตอนเที่ยงเสียงจ๊อกจ๊อก สัญญาณบอกหิวข้าวแล้วเจ้าขา
เลยต้องแวะทานข้าวไม่รอรา ร้านคุณสา(หร่าย) ใกล้แยกปฐมพร
นั่งเอนกายคลายเหนื่อยความเมื่อยล้า พอท้องตึงหนังตาเริ่มจะหย่อน
สมาชิกร่วมรถเริ่มง่วงนอน แต่เราร้อนรุ่มดั่งไฟสุมในทรวง
ป่านฉะนี้ยอดพธูคู่พันผูก คงห่วงลูกห่วงพี่ยาอย่าได้ห่วง
ขอเทวาอารักษ์เทพทั้งปวง ปกป้องดวงใจของข้าโปรดปราณี
บ่ายโมงครึ่งถึงประจวบคีรีขันธ์ ถิ่นที่ฉันเคยมาเยือนเหมือนกันนี่
อ่าวมะนาว คลองวาฬ ไม่นานปี อุทยานวิทย์ก็มีที่หว้ากอ
ผ่านเขาวัง เพชรบุรี ที่บ่ายสาม รถวิ่งตามสบายคล้ายจะขอ
ว่าอย่าขับเร็วนักชักบ้ายอ ทุกท่านขอโปรดระวังขับรถรา
ความประมาทเป็นที่ตั้งพังพินาศ เลิกประมาทกันเถิดท่านเจ้าขา
ขับรถดี มีวินัย ภัยไม่มา ชาวพาราสรรเสริญตลอดกาล
รถวิ่งผ่าน ราชบุรี สี่โมงเศษ ล่วงเข้าเขต นครปฐม บรมสถาน
พระปฐมเจดีย์มีตำนาน นมัสการหนึ่งครารถพาเลย
ใกล้จะถึง มหาชัย ใจรำลึก คำนึงนึก ท่าฉลอม นามเฉลย
อยากจะแวะชมบ้างเหมือนอย่างเคย ต้องผ่านเลยเสียดายไม่ได้ยล
ผ่านที่เคยทำนาเกลือหรือนากุ้ง ที่เคยรุ่งเรืองถูกทิ้งยิ่งหมองหม่น
ธรรมชาติถูกทำลายเสียหายจน ใครได้ยลแสนเสียดายสุดสายตา
เหมือนระโนด หัวไทร ใครรับผิดชอบ ได้โปรดตอบให้หายคลายกังขา
พวกนายทุนร่ำรวยด้วยที่นา แต่น้ำตาเจ้าของนาต้องไหลริน
ถูกบีบคั้นให้ขายนาราคาถูก เพื่อส่งลูกไปเรียนในต่างถิ่น
ต้องรับจ้างในนาตนหากิน หมดทรัพย์สินสิ้นเนื้อประดาตัว
ลูกที่ไปเรียนต่างถิ่นก็สิ้นคิด เดินทางผิดหลงใหลไฟสลัว
เที่ยวกลางคืนบ้างติดยาบ้างขายตัว สิ้นครอบครัวสิ้นค่าราคาคน
อุทาหรณ์สอนใจให้ตระหนัก ว่าให้รักศักดิ์ศรีอย่าสับสน
จะร่ำรวยล้นฟ้าหรือยากจน ค่าของคนอยู่ที่ผลการกระทำ
หนึ่งทุ่มตรงรถพามาถึงที่ รั้วนนทรีแสนปรีดาเพลาค่ำ
ในท่ามกลางสายฝนที่ตกพรำ รุ่นพี่นำมาลัยมะลิลา
(มีต่อ....)
