กว่าจะได้ฤกษ์เขียนบล๊อกก็ได้ปฏิบัติภารกิจไปแล้วหนึ่งเดือนเต็ม อันที่จริงก็จะเริ่มเขียนตั้งนานแล้วตามคำแนะนำของพี่หน่อย (http://gotoknow.org/portal/000007) แต่ด้วยเหตุและปัจจัยหลายอย่างทำให้ไม่ได้เขียนซักที (หรือเพราะความขี้เกียจกันแน่นะ...)
อย่างไรก็ตามวันนี้ก็ได้เริ่มต้นสักที
วันนี้เป็นวันดี ถ้าอย่างนั้นขอแนะนำตัวผู้เขียนและความเป็นมาสักเล็กน้อย...
ข้าพเจ้าชื่อธนัชพร เรียกสั้นๆว่าแจง หรือเรียกแบบน่ารักๆว่าจุ๊บแจงก็ได้ค่ะ
ขณะนี้ข้าพเจ้ารับหน้าที่เป็นครูอาสาประจำศูนย์ศึกษาศิลปะธรรมชาติเด็กรักป่า (www.dekrakpa.com)
การมาเป็นครูอาสานี่นับเป็นก้าวแรกของการทำงานและก้าวแรกของการเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงหลังจากการอยู่ในรั้วโรงเรียนมหาวิทยาลัยและอ้อมอกของพ่อแม่
ขอย้อนกลับไปเมื่อ สาม เดือนที่แล้วค่ะ เมื่อประมานเดือนมีนาคม 2552นี้
ข้าพเจ้าเป็นบัณฑิตจบใหม่ เคว้างคว้างกับการหางานทำ จะไปทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ก็ไม่รู้ตัวเอง
ปัญหาคือ 1. ไม่รู้จะไปทำอะไร 2. เลือกงาน 3.เริ่มเครียด
เมื่อมานั่งวิเคราะห์ถึงปัญหาแล้วก็พบว่า เกิดจากตัวเองทั้งสิ้น เกิดจากความกลัว กลัวทำไม่ได้ กลัวทำแล้วไม่มีความสุข กลัวเงินเดือนน้อย กลัวเจ้านาย กลัวไกลบ้าน กลัวสังคมใหม่ กลัวที่บ้านว่า กลัวๆๆๆฯลฯ
ไม่รู้ว่าจะกลัวอะไรนักหนา
นี่เป็นตัวอย่างของระบบการศึกษาของเมืองไทย
สอนให้เรากลัว
เรียนมาก็เยอะแยะ ทำไมไม่มั่นใจในตัวเองเอาซะเลย
ระหว่างนั้นก็หางานไปเรื่อยๆ หาไปพร้อมๆกับความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใจ
แล้วก็ไปสะดุดกับงานหนึ่ง “โครงการครูอาสาเพื่อการศึกษาทางเลือก”
(โดยมูลนิธิอาสามัครเพื่อสังคมร่วมกับมูลนิธิปูนซีเมนต์ไทย)
ในประกาศรับสมัคร มีประโยคเชิญชวนประมานว่า
ถ้าคุณเบื่อการเรียนในห้องสี่เหลี่ยม
ถ้าคุณไม่รู้ว่าคุณเรียนไปเพื่ออะไร (คำกล่าวของกฤษณะ ตรีมูรติ)
ถ้าคุณสนใจจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดคำเชิญชวนแต่มันโดนใจจริงๆ รายละเอียดอื่นๆคือโครงการระยะเวลา 1 ปี มีเงินเดือน ฟรีที่พักและอาหาร คุณสมบัติไม่มีอะไรมาก ไม่ต้องจบครูด้วย (น่าสนใจไม่น้อย ยิ่งสำหรับคนที่ค้นหาตัวเองยังไม่พบอย่างข้าพเจ้าแล้วด้วย)
ก็เลยสมัคร สอบสัมภาษณ์ และพลิกโผ ข้าพเจ้าถูกเลือกอย่างไม่คาดฝัน
ที่ๆข้าพเจ้าเลือกสัมภาษณ์คือ ศูนย์ศึกษาศิลปะธรรมชาติเด็กรักป่า
ซึ่งคณะกรรมการ(รวมถึงพี่หน่อยเจ้าขององค์กร)เลือกข้าพเจ้า
เราเลือกกันและกันหรือนี่ ?
แล้วข้าพเจ้าก็ได้มาเรียนรู้ในที่แห่งนี้ กับสถานะใหม่ บทบาทใหม่ วิถีชีวิตใหม่ สังคมใหม่ สภาพแวดล้อมใหม่ ผู้คนใหม่ อะไรๆก็ใหม่ไปหมด ดูเหมือนว่าทุกๆวันที่ผ่านไปมีอะไรๆให้ได้เรียนรู้เสมอ เพราะมันเป็นการรับรู้ใหม่ๆเลยมีอะไรให้ได้กลับมานั่งคิด
หนึ่งเดือนแล้วสินะสิ่งสำคัญนะวันนี้คือ วันนี้เงินเดือนออก เอ้ย ไม่ใช่ๆ
สิ่งสำคัญคือ สิ่งที่เราได้เรียนรู้ต่างหาก ครูอาสา อาจดูเหมือนเราเป็นผู้มาให้ เป็นผู้มาช่วย แต่ข้าพเจ้ากลับรู้สึกว่าข้าพเจ้าได้รับการให้และรับการดูแลอยู่ตลอดเวลา ข้าพเจ้าอาจเป็นผู้รับมากกว่าผู้ให้เสียด้วยซ้ำ
ภารกิจหน้าที่หลักของข้าพเจ้าคือ การดูแลสถานีวิทยุชุมชนเด็กรักป่าสอนคอมพิวเตอร์ให้กับเด็กๆ การจัดการห้องสมุดและเว็บไซต์
สำหรับเรื่องราวที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้จะขอเสนอในครั้งต่อไป
หวังว่าการเริ่มต้นเขียนบล๊อกคงจะไม่คลาดเคลื่อนกับแนวคิดของเว็บโกทูโนไปมากนักเพราะเหมือนจะเล่าเรื่องตัวเองมากกว่าบอกเล่าข่าวสารความรู้ยังไงไม่รู้
ยังไงก็ขอความเมตตาให้ข้าพเจ้าเด็กใหม่ด้วยนะคะ
