ความรู้สึกลึกๆ ในการทำงาน

ความรู้สึกลึกๆ ธรรมะกับการทำงาน

เย็นวันอังคาร ที่ 30 มิถุนายน 2552 หลังจากเลิกงาน ผมเดินทางไปสวดมนต์ในวันพระ ณ ศูนย์ปฏิบัติธรรม สวนเวฬุวัน

ในการทำงาน มีบ้างบางครั้งรู้สึกแย่ มีบ้างบางครั้งรู้สึกเหนื่อย มีบ้างบางครั้งรู้สึกท้อแท้ ในชีวิต ยิ่งในเรื่องของความรักด้วย ยิ่งหนักเข้าไปอีก  ความรู้สึกเหล่านี้มีอาจจะมีกันทุกคน กับชีวิตในการทำงาน ผมไม่ทราบนะครับ ว่าหลายท่านเมื่อเกิดความรู้สึกเหล่านี้ขึ้นมาแล้ว ท่านมีวิธีแก้อย่างไร แต่ผมมักจะใช้วิธีการสวดมนต์บ้าง ฟังธรรมะบ้าง อ่านธรรมะบ้าง แต่บางครั้งก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกเหล่านั้นลดน้อยลงเลย บ้างคร้งรู้สึกหนักเข้าไปอีก 

หลายสัปดาห์ที่ผ่านมาผมรู้สึกแย่มาก ทั้งเรื่องการทำงานของตัวเองที่ยังทำงานไม่ได้ดังใจคิด (โดยเฉพาะเรื่องการพูด) และเรื่องของหัวใจ ยิ่งคิดยิ่งเครียด จนบางครั้ง คิดว่าตัวเองมีอะไรดีกะเขาบ้าง ซึ่งในความคิดตอนนั้นมักจะมองว่าตัวเองไม่มีค่าอะไรเลย (แท้ที่จริงก็มี ทุกคนต้องมีส่วนดี ไม่มีใครเลวร้ายไปทุกอย่าง) แต่ในความคิดตอนนั้นไม่มองในส่วนที่ดี

หลังจากที่ผมอดกลั้นกับความรู้สึกแบบนี้อยู่หลายสัปดาห์ตั้งแต่ต้นเดือนถึงปลายเดือน โดยไม่มีวิธีไหนจะระบายความรู้สึกออกมาได้ นอกจากร้องเพลง (เพลงที่กำลังชอบมากตอนนี้คือเพลงของไผ่ พงศธร สุดท่านคืออ้ายเจ็บ หัวใจไม้ลำปอ เป็นต้น) จนถึงวันนี้ วันที่ 30 คือวันพระ ผมก็เดินทางไปสวดมนต์ ณ ศูนย์ปฏิบัติธรรม สวนเวฬุวัน จ.ขอนแก่น  (ปกติก็ไปอยู่แล้ว แต่หลายวันไม่ได้ไป เพราะงานยุ่ง) วันเลยหาเวลาไป พอไปถึงนั่งสวดมนต์ทำวัตรไปได้สักพัง ความรู้สึกมีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจก็ผลุขึ้นมา ถึงกับน้ำตาไหล รู้สึกปิติ (ไม่ใช่ปิติ มานี มานะ นะครับ) แต่เป็นความรู้สึกว่าตัวเรามีความสุขอย่างที่ไหนเปลียบไม่ได้ ตลอนหนึ่งเดือนผ่านมา ผมหมกมุ่นอยู่แต่เรื่องของหัวใจมากไปหน่อย (คิดมากไปว่าทำไมเขาไม่รักเรา) เลยเผลอลืมตรงนี้ ที่ที่ผมเป็นอยู่ เคยเป็น ความใดไม่เท่าความสุขขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า (ยังไม่บรรลุนะครับ) เลยคิดขึ้นมาได้ว่า ในโลกนี้ไม่มีใครรักตัวเรา เท่าเรารักตัวเอง ไม่มีใครรักเราเท่าพ่อกับแม่รักเรา 

 

ขออภัยนะครับที่ผมไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่ผมมีในขณะนั้นออกมาได้หมด ตามที่ผมรู้สึก แต่ความรู้สึกนั้นทำให้น้ำตาไหลออกมาได้  

แต่ขอทิ่งท้ายด้วยเพลงตามเดิมนะครับ  http://www.youtube.com/watch?v=nBEVOjBREfU