“ยายเดินไม่ได้หรอกลูก”

“ยายไม่เดินมา2ปีกว่าแล้ว”

นี่เป็นคำพูดจากคุณยายวัยประมาณ60กว่าปี ที่วันนี้มานอนรักษาตัวโรงพยาบาลของฉันด้วยระดับน้ำตาลในเลือดต่ำและมีแผลอักเสบที่เท้า  อันเป็นคำตอบจากการซักประวัติในวันแรกที่ฉันได้เจอกับยายทำให้ฉันงงมากๆ

“ทำไมยายเดินไม่ได้ในเมื่อจากแฟ้มประวัติยายไม่ได้มีประวัติอุบัติเหตุใดๆ”

“ไม่มีใครช่วยยายเลยหรือ”

ฉันกลับไปพูดคุยกับยายมากขึ้นจึงได้ทราบว่ายายอาศัยอยู่กับสามีวัยเกือบ70 ปีที่ทุกวันนี้ยังยึดอาชีพขึ้นตาลโตนดทำน้ำตาลขายรายได้วันละไม่ถึงร้อย ลูกและหลานอยู่ไกล ฉันถามยายว่าแล้วใครจะช่วยยายทำอาหารทานหรือช่วยในการเข้าห้องน้ำ ยายบอกว่า “ยายก็กระเถิบไปเองเรื่อยๆ”ทำให้นิ้วเท้าด้านซ้ายของยายเป็นแผล และแผลก็ไม่ได้ทำ

ทำให้เกิดเป็นแผลเปื่อยพุพอง ในวันนั้นหลังจากคุยซักประวัติกับยายแล้ว ฉันคิดและกลับมาคุยกับพี่ๆและหัวหน้าว่า “ทำไมชีวิตคนเราลำบากขนาดนี้  จะทำยังไงให้ยายพอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้างนะ”   ในวันรุ่งขึ้นก็เหมือนกับทุกๆวันที่ฉันและพี่ๆจะเดินส่งเวรตามเตียงผู้ป่วย และจะพูดคุยสนุกสนานหยอกล้อกับคนไข้เล็กๆน้อยๆ ตามบุคลิกของฉัน แต่เมื่อไปถึงที่เตียงของคุณยาย  ก็พบว่าวันนี้คุณยายมีลูกชายมาเยี่ยม ทำให้ฉันมีโอกาสได้พูดคุยและร่วมปรึกษากันหาทางช่วยยาย  เมื่อคุยกับลูกชายเราสองคนก็ตกลงกันว่าจะช่วยกันฝึกให้ยายเดินเองโดยใช้ไม้ค้ำยันสี่ขาช่วยและลูกจะคอยเป็นกำลังใจให้ และจะพยายามมาดูแลยาย ช่วยประคองยายฝึกเดิน ฉันเอาไม้เท้าค้ำยันสี่ขามาวางข้างเตียงแล้วบอกยายว่า

“ยายวันนี้เดินเองนะหัดเดินเป็นเด็กๆกันใหม่ เดี๋ยวพยาบาลกับลูกชายจะช่วยเอง”

ยายยิ้มเขินๆบอกว่า“จะลองจ้ะ”

จากการที่เราพูดคุยสร้างสัมพันธภาพกันมา2วัน วันนี้ดูยายสดชื่นขึ้น เมื่อลูกชายมาเยี่ยมยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่า “ลูกชาย”คงเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดของยาย เที่ยงวันนั้นฉันเดินไปเยี่ยมยายและกระตุ้นให้ยายเดินถามยายว่า “ยายปวดฉี่หรือเปล่า”ยายยิ้ม“ปวดนิดนึง รอลูกมาก่อน” ฉันลองให้ยายยกขาและออกกำลังกายขาไปพลางๆระหว่างรอโดยไม่ลืมเอาไม้ค้ำยันมาวางใกล้ๆยายให้ยายหยิบได้ถนัด เมื่อฉันเดินมานั่งในห้องพยาบาลแอบมองยายก็เห็นยายค่อยๆหยิบไม้ค้ำยันแล้วยิ้ม มันทำให้ฉันแน่ใจว่า“ยายเดินแน่วันนี้”สักครู่ยายขยับตัวช้าๆลุกลงจากเตียงเดินถือไม้ค้ำไปห้องน้ำอย่างช้าๆ ฉันไปแอบมองยายอยู่หน้าห้องน้ำอย่างกังวลกลัวยายจะล้ม เมื่อยายเดินออกมาก็ยิ้มๆพูดว่า“เดินช้าๆน่ะ”

วันนี้ฉันรู้สึกดีใจวันนี้แค่นี้ก็พอแล้ว เมื่อลูกชายกลับมาเห็นก็ยิ้มและพูดว่า  “แม่เดินเองได้แล้ว” ภาพที่เห็นคือยายกลับมานอนที่เตียงอย่างช้าๆและมีลูกชายคอยระวังอยู่ใกล้ๆ

และในวันรุ่งขึ้นฉันได้ปรึกษาปัญหาเรื่องการรับยาและมาตรวจตามนัดของยายกับพี่หัวหน้าและพี่เภสัชกร พวกเราจึงมีแนวทางให้ยายรับยาตามนัดได้  โดยให้ตาช่วยมารับยาแทนในเดือนที่ยายมาไม่ไหว  และพี่เภสัชกรจะช่วยเน้นย้ำเรื่องยาทานให้ตาเข้าใจและถ้าเดือนไหนยายมาไม่ไหวก็ให้เจ้าหน้าที่สถานีอนามัยช่วยเจาะน้ำตาลในกระแสเลือดแล้วตานำผลเลือดมาให้แพทย์ดูและสั่งยาให้ยาย  ทำให้ยายไม่ขาดยา  ทั้งตาและยายก็เข้าใจและพอใจกับวิธีแก้ปัญหา  ซึ่งมันทำให้ฉันมีความสุขมากในการหาทางช่วยยาย แต่สำหรับยาย การกลับมาเดินได้ครั้งนี้  กำลังใจที่ได้รับจากคนรอบข้างกระมังที่ทำให้หญิงชราคนหนึ่งมีแรงใจ  แรงกายลุกเดินได้อีกครั้งหนึ่ง.