วันนี้ออกจากบ้านสายแล้วล่ะค่ะ 

ไม่มีแดดออกเลย  ขับรถสบาย  ไม่มีแสงแดดแยงตา 

มองไปบนท้องฟ้ายามที่รถแล่นบนสะพานรัชวิภา  โอ้โฮ! ฟ้ามึดครึ้ม  น่ากลัว.....ต้องล้างรถอีก

ครูอ้อยมาถึงโรงเรียน สามโมงตรง  คุยกับเพื่อนที่เป็นครูเวรวันหยุดก่อน 

เห็นน้องๆ สมาชิกในกลุ่มสาระการเรียนรู้ฯ สังคม  มาช่วยกันจัดบอร์ด  .....น่าอิจฉาจัง 

ส่วนครูอ้อย...คนเดียว  แต่ก็สบายใจ 

เดินมาจนเกือบถึงห้อง  ได้ยินเสียงโทรศัพท์  แวะวางของและรับโทรศัพท์ก่อน  หมายเลขแปลกๆๆ  และถามครูอ้อยว่า.....ใช่ครูอ้อย ไหมคะ 

ครูอ้อยคิดว่า.....ท่าทางไม่ใช่คนสนิท  ถ้าคนสนิทต้องไม่ถามแบบนี้ 

เอ.....แล้วรู้หมายเลขของครูอ้อยได้อย่างไร 

อ๋อ.....เธออ่าน ในการแสดงความคิดเห็น  ที่ครูอ้อย ใส่หมายเลข  เป็นตัวอักษรไว้......ช่างสังเกตจังเลย

สักครู่หนึ่ง  เธอยกย่องครูอ้อยเลยว่า.....หนูเข้าไปในเว็บ  พบครูอ้อย  แซ่เฮ....เขียนความรู้ต่างๆๆมากมาย ครูอ้อยได้บุญมากเลยนะคะ  ทำให้ผู้ที่ไม่รู้  ได้รู้  มีโอกาสรู้ด้วยวิธีการง่ายๆๆ  ต้องขอบคุณมาก  และจะอ่านต่อไป 

ครูอ้อยเลยยิ้มแก้มปริ  ทำงานอย่างมีความสุข 

ครึ้มฟ้า  ครึ้มฝน  ก็ครึ้มไป  ครูอ้อยจะ  ครึ้มอก  ครึ้มใจ