นึกไม่ถึงว่า....เขาจะใส่จัย

ความหวังเล็ก ๆ ที่สามารถสร้างเป็นความสุขของฉัน ก็ไม่ได้มีไรมากมายคะ  แต่มันอาจจะดูว่าเป็นเรื่องธรรมดา ๆ เรื่องหนึ่ง แต่ถ้า ณ วันหนึงเราใส่ใจกันแบบนี้ก็จะทำให้คนปฏิบัติงานมีความสุขและรักในงานที่ทำ เรื่องก็มีอยู่ว่า......ในการทำงานของมหาวิทยาลัย ที่ดิฉันทำงานอยู่ต้องมีการจัดทำรายงานการประเมินตนเอง..(ทุกมหาลัยต้องทำ) และเมื่อปีที่ผ่านมามหาวิทยาลัยต้องถูกตรวจประเมินภายนอก รอบ 2 ซึ่งในการตรวจครั้งนี้ต้องเตรียมหลักฐานและรายงานข้อมูลให้ถูกต้องและครบถ้วน ทำให้ต้องหาข้อมูล ต้องหาหลักฐานเพิ่มเติมเยอะมาก  เพื่อที่จะให้มหาวิทยาลัยผ่านการตรวจในครั้งนี้ ซึ่งมหาวิทยาลัยที่ดิฉันทำงานเป็นมหาวิทยาลัยที่พึ่งเปิดได้ไม่นาน  ถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยน้องใหม่เลยก็ว่าได้  ดังนั้นในการทำงานในครั้งนี้ต้องเสียสละเวลาในการหาข้อมูลและหลักฐานมาก เพราะต้องทำงานเกินเวลาและไม่ได้เบิกค่าโอทีใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะถือว่าเป็นการทำเพื่อมหาวิทยาลัย  ซึ่งบ้างครั้งเราอาจมองว่าเป็นการทำงานที่เสียเปล่า  หรือถ้ามองแบบเห็นแกตัวก็คือ ทำไมเราต้องทำล่ะ  แต่ว่า...มันก็มีสิ่งที่ให้เราต้องคิดและต้องเปลี่ยนทัศนคติคือ  ขนาดผู้บริหาร(บางท่าน) ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องทำ..เขายังมานั่งทำงานกับเรา  ใส่ใจเรา และดูแลทำงานคู่กับเราจนเราทำงานเสร็จเรียบร้อย  ถึงจะดึกแค่ไหนเขาก็ยังทำงานกับเราจนเสร็จ..ทำให้เราประทับใจและเปลี่ยนทัศนคติในการทำงานได้ทันที..ว่าไม่จำเป็นต้องทำงานตามเวลาราชการ..ถ้างานไม่เสร็จหรือจำเป็นก็ต้องทำเกินเวลาราชการคะ