ฉันและเพื่อนครูเดินผ่านซุ้มดอกไม้เข้าหอประชุม ไปตามทางเดินที่แวดล้อมด้วยนักเรียน ที่หมอบกราบอยู่...ฉันขนลุกซู่ ไปทั้งตัว เต็มตื่น หัวใจของฉันมีทั้งความสุข ความชื่นใจ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เหมือนตัวเองลอยไปข้างหน้า....จนถึงที่นั่งด้านหน้า

 

".....พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใจ...."  ...ช่างไพเราะเหลือเกิน....

 

 

        ฉันและเพื่อนครูเดินผ่านซุ้มดอกไม้เข้าหอประชุม ไปตามทางเดินที่แวดล้อมด้วยนักเรียน ที่หมอบกราบอยู่...ฉันขนลุกซู่ ไปทั้งตัว เต็มตื้น หัวใจของฉันมีทั้งความสุข ความชื่นใจ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม  เหมือนตัวเองลอยไปข้างหน้า....จนถึงที่นั่งด้านหน้า...นักเรียนยังคงก้มกราบอยู่อย่างนั้น ท่ามกลางเสียงเพลงพระคุณที่สามที่ดังกังวานไปทั้งหอประชุม ภาพนั้นสิ้นสุดลงเมื่อแถวของคุณครูทั้ง 55 ชีวิต เดินผ่านไปจนถึงที่นั่ง 

 

 

   ฉันมองดูภาพนั้น ตาไม่กระพริบพร้อมกับน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ...มันงดงามเหลือเกิน...

  ภาพลูกศิษย์ของฉัน...ฉันเห็นมาตลอดชีวิตการเป็นครู...ตั้งแต่ฉันอายุ 19 ปี

 

 
   ฉันเห็นภาพแบบนี้ ทุกปี...ทุกปี มันติดตาติดใจฉัน ซึ่งภาพเหล่านี้ตาจะชินตาแล้ว...แต่ทำไมนะฉันต้องร้องไห้ทุกปี... มันเป็นน้ำแต่แห่งความปิติ น้ำตาแห่งความสุข..มันไหลออกมาเอง..

 

 

 

 

ครูบาอาจารย์ที่ท่านประทานความรู้มาให้ 
อบรมจิตใจให้รู้ผิดชอบชั่วดี 
ก่อนจะนอนสวดมนต์อ้อนวอนทุกที  
ขอกุศลบุญบารมีส่งเสริมครูนี้ให้ร่มเย็น 
ครูมีบุญคุณจึงขอเทิดทูลเอาไว้เหนือเกล้า 
ท่านสอนพวกเราอบรมพวกเราไม่เว้น 
ท่านอุทิศไม่คิดถึงความยากเย็น 
สอนจนรู้จัดเจน เฝ้าเน้น เฝ้าแนะมิได้อำพราง 
* พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใส แต่ว่าใครหนอใคร 
เปรียบเปรยครูไว้ว่าเป็นเรือจ้าง 
พลาดจากความจริง ยิ่งเห็นว่าผิดทาง 
มีใครไหนบ้างแนะนำแนวทางอย่างครู 
บุญเคยทำมาแต่งปางใด ใดเรายกให้ท่าน 
ตั้งใจกราบกราน ระลึกคุณท่านกตัญญู 
โรคและภัยอย่าหมายแผ้วพานคุณครู 
ขอกุศลผลบุญค้ำชู ให้ครูเป็นสุขชั่วนิรันดร์...
.....ให้ครูเป็นสุขชั่วนิรันดร์.....
 

 

ตัวแทนนักเรียน ทำพิธีมอบตัวเป็นลูกศิษย์ของพ่อครู แม่ครู

 

นักเรียนสวดมนต์บูชาพระรัตนตรัย และกล่าวคำไหว้ครู " ปาเจราจริยาโหนติ......."

ตัวแทนนักเรียนแต่ละห้องนำพานไหว้ครู มากราบคุณครู

คุณครูผูกข้อมือให้ศีลให้พรแก่ลูกศิษย์ที่รัก

น้อมกราบคุณครูด้วยความรักและเคารพ

พานไหว้ครูที่ลูกศิษย์ช่วยกันประดิษย์ด้วยความรักและเคารพคุณครู

ตลอดเวลาฉันนั่งน้ำตาไหล... เฮ่อ!... เมื่อไหร่จะหายเสียทีก็ไม่รู้...ไอ้อาการ อิน  แบบนี้
ฉันคิดถึงคุณครูของฉันจังเลย...