ชีวิตที่พอเพียง : ๗๘๑. เที่ยวอัมพวา (๖) วัดบางกะพ้อม (จบ)

๑๐ มิ.ย. ๕๒
          ผมวิ่งชมภายในบริเวณบ้านสวนอัมพวาฯ    ซึ่งมีถนนผ่ากลาง มาอยู่จนวันสุดท้ายแล้วยังไม่ได้ไปชมฝั่งไม่ติดแม่น้ำเลย    ฝั่งนี้ที่พักไม่ใช่เรือนไทย    เดาว่าหมออมราน่าจะชอบมากกว่า
          แล้วผมวิ่งออกไปทางวัดบางกะพ้อม ผ่านสวนของชาวบ้าน    มีท้องร่องที่น้ำขึ้นลงตามน้ำขึ้นน้ำลงในแม่น้ำ    ทำให้สวนได้รับปุ๋ยธรรมชาติที่มากับน้ำ เป็นเกษตรอินทรีย์ตามที่มีมาแต่โบราณ
          คนที่นี่มีบุญกว่าคนกรุงมาก    น้ำฝนยังบริสุทธิ์ให้รองไว้ดื่มได้    บางบ้านรองน้ำฝนกลางหาวใส่โอ่งไว้ดื่ม   และมีโอ่งทำปุ๋ยหมักไว้กลางสวน   ไม่ต้องใช้ปุ๋ยเคมีที่มีพิษต่อดินและสิ่งแวดล้อม

วัดบางกะพ้อม
          เป็นวัดโบราณอายุ ๒๐๐ ปี    มีวิหารประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง    ผนังภายในมีลวดลายปูนปั้นสวยงามมาก
          ศาลาโรงธรรมขนาดใหญ่เก่าแก่ เป็นอาคารไม้ที่บูรณะครั้งหลังสุดเมื่อปี ๒๕๐๕   และอาคารอื่นๆ
          แต่ที่ทรงคุณค่าที่สุดน่าจะได้แก่เจ้าอาวาสองค์ก่อนคือหลวงพ่อคง ธมฺมโชโต ซึ่งมรณภาพไปตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๘๖   แต่ชื่อเสียงของท่านยังดำรงอยู่ เป็นที่เคารพสักการะของผู้คนในเรื่องความขลัง
          ตอนกินอาหารเช้า คณะที่ไปชมหิ่งห้อยเมื่อคืนบอกว่ามีหิ่งห้อยมาก   แสดงว่ามาตรการอนุรักษ์หิ่งห้อยน่าจะได้ผล

ขากลับจากสมุทรสงครามเราแวะซื้อขนมทองม้วนแม่ละออสูตรโบราณเจ้าเก่าที่ทางเข้าวัดจุฬามณี ที่พลเอกโอภาสเขียนแนะนำว่าอร่อย เอาไปเป็นของฝาก และแวะซื้อปลาทูนึ่ง ราคาเข่ง (๒ ตัว) ละ ๓๐ บาท ปรากฎว่าขนมทองม้วนเจ้าธรรมดาซื้อจากตลาดน้ำท่าคาก็อร่อยมาก ตกเย็นผมได้กินน้ำพริกปลาทู พบว่าปลาทูทอดอร่อยมากอีกเช่นกัน ถ้าเมืองแม่กลองรักษาคุณภาพและราคาสินค้าแบบพื้นบ้านไว้ได้อย่างนี้ เมืองนี้จะเป็นที่เที่ยวไปอีกนานแสนนาน

ผมกลับมา AAR ที่บ้านว่า เที่ยวอัมพวา/แม่กลอง หนนี้ทำให้ผมตระหนักในสภาพจังหวัดวัดมากของสมุทรสงคราม คือทั้งจังหวัดมีกว่า ๑๐๐ วัด วัดที่ผมไปแวะชมและไหว้พระมีโบสถ์สวยทั้งสิ้น เข้าใจว่าความมั่งคั่งของจังหวัดเข้าไปสู่วัดไม่น้อย และจุดดึงดูดของทุกวัด (ที่ผมไปคราวนี้) คือความศักดิ์สิทธิ์ หรือความขลัง ไม่มีวัดไหนเน้นธรรมะ หรือการปฏิบัติเลย

วิจารณ์ พานิช
๑๐ มิ.ย. ๕๒