ต้องทำใจให้ได้ เมื่อไปลำปาง

         วันที่ 21 – 22 มิ.ย. ที่ผ่านมา  ผมพาคณะครูไปดูงานที่ลำปาง ผมได้มอบให้ครูท่านหนึ่งเป็นผู้จัดหารถ

          ผมถามว่ารถที่จัดหา  นั่งได้กี่คน   ขอให้นั่งอย่างสบายๆ ไม่ต้องแย่งที่นั่งกัน   ได้รับคำตอบมาว่าชั้นบนนั่งได้ 40  คน ชั้นล่างนั่งได้ 10  คน แบบสบายๆ ไม่เบียดเสียด และ ไม่ต้องแย่งที่นั่ง

          พอรถมาถึง ปรากฏว่าข้างบนก็สบายๆ ครับ 40 ที่นั่ง  ส่วนข้างล่างผมเห็นแล้วจะเป็นลมครับ เพราะมันเป็นห้องเก็บของ  ดัดแปลงมาเป็นห้องผู้โดยสาร   สภาพมันจะทึบครับ  มีกระจก  มองไม่เห็นอะไรเลย   แต่ยังดีที่มีแอร์

          ผมเองในฐานะผู้จัด  ขออาสาลงมานั่งข้างล่างเองครับ  ช่วงที่นั่งอยู่ข้างล่าง “จิตเกิด”  มองเห็นชัดมากครับ   เพราะต้องนั่งอยู่ในสภาพนี้ถึง 12  ชั่วโมงกว่าจะถึงลำปาง  และ  ทั้งไปทั้งกลับ  นั่งเหมือนผู้อพยพ เหมือนแรงงานต่างด้าว  ที่สำคัญมีคำเรียกใหม่ครับ   พวกชั้นบนเขาเรียกพวกผมว่า “มนุษย์ถ้ำ” ครับ

          มองโลกในแง่ดี  ผมพูดให้กำลังใจคุณครูที่นั่งข้างล่างด้วยดันว่า   ถือว่าเป็นโอกาสดีนะครับ ที่พวกเราได้มานั่ง “ปฏิบัติธรรม”  ด้วยกัน  ได้มาฝึกจิตดูใจ

          ผมมีวิธีคิดของผมในการ “ตบจิต” ให้มันหายไปบ้าง  คือ

1.        ได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมด้วยการ “ดูจิต”

2.        คิดเสียว่าเป็น “เช่นนั้นเอง”

3.        เมื่อไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เราเผชิญอยู่ที่ทำให้เราไม่พอใจ   เราต้อง “ทำใจ”  อยู่กับมันให้ได้ครับ

         มีภาพมาฝากด้วยครับ

 

        

                    เป็นห้องเก็บของครับ ทึบหมด

                ง่วงก็นอนแบบนี้ครับ

       ปิดไฟ  ก็เป็นมนุษย์ถ้ำ

               

                          ง่วงจัดก็แบบนี้ครับ