วันนี้ครูต้อยสอนเช้าชั่วโมงที่ 2 และบ่าย 2 ชั่วโมง ทั้งสัปดาห์มีวันนี้วันเดียวที่สอนน้อยค่ะ

ผนวกกับคุณหมอนัดให้ไปกายภาพ จึงขอสลับชั่วโมงกับเพื่อนครู เป็นสอนบ่าย 3 ชั่วโมง และว่างเช้า

ครูต้อยไปโรงพยาบาลเวลา 7.30 นใ แล้วเดินไปห้องกายภาพ

น้องๆกำลังสวดมนต์เช้ากันครูต้อยก็เลยถือโอกาสร่วมบุญสวดกับน้องในห้องกายภาพไปด้วย

เขาสวดได้ไพเราะมากค่ะ

อีกทั้งยังได้กลิ่นหอมของสมุนไพลโชยมาอ่อนๆ ใจสงบ อยากอยู่นิ่งๆ

เมื่อน้องสวดจบครูต้อยต้องกลับไปที่ห้องทะเบียนใหม่เพื่อแก้ไขข้อมูลนิดหน่อย

จึงตรงไปโอ้โห ทุกถนนที่เชื่อมต่อกันระหว่างตึกในโรงพยาบาล เนืองแน่นไปด้วยผู้ป่วย

ครูต้อยหยิบกล้องขึ้นมาแช็กๆๆๆ ไม่น่าเชื่อยังกับศูนย์การค้าแหนะ คนไข้เยอะจริงๆ

เปลี่ยนความคิดใหม่ทันที หันหลังกลับ

ไม่อยากเบียดเข้าไปเพราะผู้้ที่มาโรงพยาบาลล้วนแต่ต้องการพบคุณหมอพยาบาลด่วนกันทั้งนั้น

ครูต้อยยืนนิ่งห่างๆ และค่อยๆถอยออกมา เพื่อให้ผู้ป่วยอีก2 ท่านเข้าไปแทนที่

ใจหวลนึกถึงพยาบาล และคุณหมอ

รู้สึกเหนื่อยแทน พาลจินตนาการเห็นใบหนย้าของผู้ให้การรักษาที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

และเสียงที่แหบแห้งเพราะต้องสอบถามผู้ป่วย

ต้องอธิบาย ต้องสอน ต้องให้กำลังใจทั้งผู้ป่วยและญาติผู้ป่วย.......เหนื่อแทนค่ะ

เพราะมหาชัยเป็นเมืองท่า เป็นเมืองที่มีชาวต่างชาติมาอาศัยอยู่มาก มากกว่าที่เราเห็นตัวเลขอีก

ดังนั้นผู้ป่วยนานาชาติจึงมาก จนน่าตกใจ

แต่สถานที่คับแคบ ตึกก็ยังต้องการงบอีกมาก ดูไม่ต่างกับค่ายอพยพเลย

เพราะมีอาคารอยู่ระหว่าก่อสร้างเพิ่มเติม จึงดูไม่สู้จะงามตา ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ

วันนี้จึงไม่ได้ทำกายภาพ แต่กลับเข้าไปสอนทันเวลา

เห็นเด้กน้อยหันมาทกทาย

และง่วนกับการทำหนังสือนิทาน ครูต้อยก็หายเหนื่อย และปล่อยให้ทำต่อไป

ตอนบ่ายนักเรียนห้องนี้ต้องมาเรียนอีก

ปีนี้ตารางสอนไม่ค่อยจะเอื้อต่อการเรียนรู้ของเด็กน้อยมากนัก

จึงเร่งจัดDay Camp เพื่อจัดการกับทัศนคติของผู้เรียนต่อการเรียนรู้