แม่คะ

 

หนูเพิ่งกลับจากงานมรณภาพของหลวงปู่เพียร วัดป่าหนองกองค่ะ ท่านมรณภาพแล้วนะคะ ท่านไม่สบายมานานอย่างที่แม่รู้ด้่วยโรคปอดและโรคหัวใจ

งานพระราชเพลิงศพจะจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายค่ะ การสวดอภิธรรม ก็ไม่ได้ยึดรูปแบบอะไร หลวงพี่ท่านหนึ่งประกาศออกทางไมโครโฟนวันนี้

ฝ่ายก่อสร้าง เมรุมาศกันเร่งกันใหญ่ไม่ยอมหยุดพัก แม้แต่เวลาสวดมนต์ บริเวณวัดจึงดูวุ่นวายกับรถขนวัสดุก่อสร้างเข้าออกและเสียงดังจากรถขุด รถบด เพื่อให้ทันวันงานพระราชเพลิงศพในวันที่ 4 กรกฎาคม นี้ค่ะ

 

หลวงปู่เพียรเป็นลูกศิษย์หลวงตาบัว วัดป่าบ้านตาดค่ะ บริเวณวัดก็คล้ายคลึงกัน เป็นวัดป่าที่สงบ เรียบง่าย ไม่ได้มีสิ่งตกแต่งสวยงามอะไรมากมาย

 

คุณครูประจำชั้นหนูสมัยเรียนมัธยม เป็นลูกศิษย์ท่าน บอกว่า "มาวัดนี้ แล้วใจสงบมาก"

หนูตอบอาจารย์ไปว่า ไม่ค่อยกล้ามาบ่อยๆ เพราะรู้สึกว่าท่านเป็นถึงระดับเกจิอาจารย์ กลัวเข้าไม่ถึงท่าน

อาจารย์หนูบอกว่า "อย่าคิดอย่างนั้น หลวงปู่ท่าน ทักทายทุกคน จำได้ทุกคนที่มาวัด"

 

น่านนะสินะคะ หนูไม่น่าคิดและบอกคุณครูหนูไปอย่างนั้นเลย นึกโกรธตัวเองอยู่เหมือนกัน เพราะหลวงปู่ไม่ได้เป็นอย่างนั้นจริงๆ แม้่จะเจ็บป่้วยไม่สบาย ก็ยังออกรับบิณฑบาตรและของสังฆทานที่ชาวบ้านแวะเวียนมาถวาย ซึ่งหนูเองก็เคยไปถวายท่านมาเหมือนกัน

หลวงปู่เพียร ท่านบริจาคอุปกรณ์เครื่องมือ ให้ที่ทำงานหนูมากมายหลายอย่าง เวลาทำบุญเลี้ยงพระท่านก็ต้องมาทุกครั้ง แม้ว่าจะไม่สบาย ลูกศิษย์ก็ติดตามมาเยอะมาก พวกเราเองที่ห่างไกลวัด ก็รู้สึกว่าเป็นบุญไปด้วยที่ได้ใส่บาตรท่าน

 

วันนี้ที่วัดมีโรงทานหลายเจ้าค่ะ น่ากินทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น ก๋วยจั๊บ ก๋วยเตี๋ยว หนูหยิบ โอเลี้ยงมากินเพราะโอเลี้ยงกลายเป็นของหากินยากไปแล้วสำหรับหนู ไปที่ไหนก็เจอแต่กาแฟสด วันนี้หนูทานข้าวก่อนไป เลยไม่ได้รับผลบุญจากของทานที่วัด

 

ร้อนและเหนียวตัวจังค่ะ ขอตัวอาบน้ำแล้วเข้านอนก่อนนะคะ

คิดถึงแม่จัง

ลูก

24 มิถุนายน 2552 : 22.13 น.