ขัดแย้งระหว่างความคิดกับการกระทำของตัวเอง

วันนี้ 15.45 น. ผมได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาว่า ให้ขึ้นควบคุม ขบวนรถ ที่ 410 ศิลาอาสน์ - พิษณุโลก เนื่องจากเป็นวันที่ สหภาพ รถไฟ เขาประกาศหยุดเดินขบวนรถกัน โดยผู้บังคับบัญชาของผมบอกว่า พนักงานขับรถเขาไม่กล้าขับไป เพราะกลัวเพื่อนร่วมงานว่า  ผมเองก็ไม่อยากให้รถไฟวิ่งเหมือนกันเพราะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของรัฐบาลที่มีมติให้จัดตั้งบริษัทลูก ส่วนจะเพราะอะไรนั้นผมจะไม่ขอกล่าวในที่นี้  มาพูดเรื่องความขัดแย้งต่อดีกว่า คือผมไม่อย่ากให้รถไฟวิ่ง แล้วทำไมผมต้องขึ้นไปควบคุมใหมันวิ่งไปด้วยล่ะ ด้วยขัดคำสั่งไม่ได้จึงต้องรับปฏิบัติ  ต่อมาเมื่อขบวนรถออกจากสถานีศิลาอาสน์ ก็เห็นมีผู้โดยสารขึ้น - ลงเรื่อยๆ มีทั้งเด็กนักเรียน  ครู  ข้าราชการ  แม่ค้า และประชาชนทั่วไป  ถึงบางอ้อเลยผม คิดได้ทันทีว่าผู้โดยสารทั้งหมดนี้ คือผู้โดยสารที่เดินทางจาก พิษณุโลก มาทำงานที่ อุตรดิตถ์ และส่วนหนึ่งเป็นผู้โดยสารที่ขึ้น-ลง รายทาง  นี่ถ้าเราไม่ขึ้นควบคุมมาเป็นเพื่อนพนักงานขับรถ  ผู้โดยสารเหล่านี้คงไม่รู้จะกลับบ้านอย่างไร ก็เอาละ ถือว่าเป็นความรับผิดชอบของการรถไฟฯก็แล้วกัน ส่วนตัวผมก็ยังขัดแย้งในใจอยู่ดี เพราะใจไม่อยากทำ แต่ขัดคำสั่งการโดยชอบไม่ได้ เฮ้อ  ขณะที่เขียนข้อความอยู่นี้ ผมอยู่ที่พิษณุโลกแล้ว และยังนอนไม่หลับกับความขัดแย้งระหว่างความคิดกับการกระทำของตัวเอง