ฉันเป็นเด็กธรรมดาๆคนหนึ่งที่เติบโตท่ามกลางความรักความอบอุ่นภายในครอบครัวเล็กๆที่มีเพียงเราสามคน พ่อ-แม่-ลูก  ชีวิตวัยเด็กของฉันไม่ต่างอะไรจากคนอื่นๆ และสิ่งหนึ่งที่ถูกปลูกฝังก็คือ "โตขึ้นต้องเรียนหมอ" เช่นเดียวกับคนทั่วไป แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแตกต่างจากคนอื่นก็คือฉันใช้ชีวิตในวัยเด็กจำนวนไม่น้อยอยู่ในโรงพยาบาล พบเห็นบุคลากรที่ได้ชื่อว่าเป็นความหวังของผู้คนนับพันที่มาใช้บริการในแต่ละวัน และ "แพทย์" ก็เป็นหนึ่งอาชีพที่ฉันประทับใจที่สุด

     ฉันเชื่อมาตลอดว่าฉันอยากเรียนแพทย์ กระทั่งความคิดนี้เปลี่ยนไปเมื่อฉันขึ้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ฉันรู้สึกท้อกับการท่องจำ แต่กลับมีความสุขกับการแก้ปัญหาโจทย์ทางฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ ฉันไม่สามารถทนอ่านหนังสือที่ใช้เพียงการท่องจำได้เป็นเวลานานๆ แต่สามารถนั่งจมอยู่กับโจทย์ปัญหาเพียงข้อเดียวได้ทีละหลายๆชั่วโมง ฉันหันเหเป้าหมายในอนาคตจากแพทย์สู่วิศวกร ซึ่งมีทางเดินกันคนละสาย  กระทั่งชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6  คำถามที่ไม่อยากได้ยินก็กลับเข้าสู่วงจรชีวิตของฉันอีกครั้ง "จะเรียนต่ออะไร?" ฉันลำบากใจทุกครั้งที่ต้องตอบคำถามเหล่านี้ ฉันรู้ดีว่าพ่อและแม่ต้องการให้ฉันเรียนหมอ แต่ความชอบของฉันขัดกับความต้องการของท่าน ฉันคิดทบทวนอยู่หลายวันก็ได้คำตอบให้กับตัวเอง "ฝ้ายจะสอบหมอให้ติด" เหตุผลของฉันตอนนั้นมีอยู่เพียงอย่างเดียวคือ เพื่อพ่อกับแม่ ฉันตั้งใจอ่านหนังสือและสอบแข่งขันทุกสนามที่สามารถสอบได้ คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่นเป็นเป้าหมายแรกและเป้าหมายเดียวของฉัน วันประกาศผลสอบเป็นวันที่ฉันดีใจที่สุดในชีวิต ฉันรับรู้ได้ถึงความภาคภูมิใจและสัมผัสได้ถึงความยินดีจากคนรอบข้าง ฉันสอบติดในสิ่งที่ฉันคิดว่าฉันได้ตัดสินใจอย่างดีที่สุด แต่นั่นเป็นเพียงแค่ก้าวเล็กๆก้าวแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกรักในวิชาชีพอันทรงเกียรตินี้

     ปิดเทอมที่ผ่านมา คุณอาของฉันป่วยเป็นโรคมะเร็งปอด ญาติพี่น้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด ให้กำลังใจ และดูแลความเป็นอยู่ทุกอย่าง คืนหนึ่งในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม คุณอามีอาการหายใจติดขัด ญาติได้นำส่งโรงพยาบาลและเข้ารักษาในห้องICU คุณอาผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเซียว ไร้กำลังวังชา ตัวเหลืองและตอบสนองต่อสิ่งเร้าได้น้อย แต่บรรดาญาติๆยังคงวางใจในฝีมือของหมอ กระทั่งคืนวันต่อมาคุณอาได้จากไปอย่างสงบ ฉันรับรู้ถึงการสูญเสียและความสำคัญของการมีชีวิตอยู่ ฉันรู้สึกได้ว่า "เป็น" กับ "ตาย" ห่างกันเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ฉันรู้แล้วว่าบุคคลที่ได้ชื่อว่า "แพทย์" มีความสำคัญมากเพียงใด ฉันรักในวิชาชีพนี้อย่างแท้จริงและฉันก็ดีใจว่าฉันเลือกทางเดินชีวิตให้ตัวเองไม่ผิดทาง ฉันเลือกที่จะเป็นแพทย์ แพทย์ที่ดูแลผู้คนด้วยหัวใจของการรักเพื่อนมนุษย์จริงๆ และก้าวนี้คงจะเป็นก้าวที่ใหญ่ขึ้นในทางเดินสายอาชีพนี้ของฉัน   

เอกสาร/สื่ออ้างอิง

http://ezad.eduzones.com/testyourself/page1.php - แบบทดสอบอาชีพไหนที่ใช่เรา

http://ezad.eduzones.com/test/testself.php - แบบทดสอบค้นหาตัวเอง

ภาคผนวก

 

ตารางอ่านหนังสือช่วงก่อนสอบเข้า

วางแผนการทำข้อสอบ

 

นับถอยหลังสู่วันสอบ

 http://www.beupload.com/download/?527797&A=804770 - ตัวอย่างแฟ้มสะสมผลงานของข้าพเจ้าที่ใช้ประกอบการสอบสัมภาษณ์เข้าศึกษาต่อในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

 

:: บันทึกเมื่อ 25 มิ.ย. 2552
:: ปรับปรุงครั้งที่ 1 เมื่อ 26 มิ.ย. 2552

:: ปรับปรุงครั้งที่ 2 เมื่อ 12 ก.ย. 2552