ภายใต้กระแสโลกาภิวัตน์ ที่สภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของโลกมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การศึกษามักจะได้รับการกล่าวถึงในฐานะเครื่องมือ ปัจจัยหรือรากฐานที่สำคัญของการพัฒนาประเทศ การพัฒนาประเทศที่ยั่งยืนจำเป็นต้องพัฒนาคนให้มีคุณภาพ เป็นบุคคลที่มีความรอบรู้ ศึกษาหาคาวามรู้ตลอดชีวิต มีทักษะหลากหลาย สามารถคิดเป็น ทำเป็น แก้ปัญหาเป็น เป็นผู้มีความรับผิดชอบสูง ทั้งต่อตนเอง สังคม ประเทศชาติ ต้องไม่เป็นภาระต่อสังคม สามารถพึ่งตนเองได้ มีความสามารถในการจัดการ มีสุขภาพพลานามัยสมบูรณ์ แข็งแรง มีทักษะในการใช้ภาษากลางของโลก เครื่องมือสื่อสาร เทคโนโลยีใหม่ๆ ได้เป็นอย่างดี และต้องเป็นผู้มีอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม จารีตประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาติไว้
ภูมิปัญญาไทยหรือภูมิปัญญาท้องถิ่นคือ วัฒนธรรมพื้นฐานของการพัฒนา ควรจะตั้งอยู่บนพื้นฐานที่มั่นคงของเราเอง ไม่ใช่การพัฒนาที่ขาดลอยจากฐานเดิมของตน ควรทำความเข้าใจและเห็นความสำคัญของภูมิปัญญาท้องถิ่นและส่งเสริมสนับสนุนให้นำภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้าสู่ระบบการศึกษาของชาติ เพื่อความสมบูรณ์ของการศึกษา อันจักเป็นการฟื้นฟูบูรณะพลังของชาติ เพื่อความสมานฉันท์ของคนในชาติ การพัฒนาอย่างได้สมดุลและยั่งยืนและสันติสุขของสังคมไทย (ประเวศ วะสี, 2536)
