พนักงานขายหน้าตาน่ารัก รูปร่างดีมาก ทำให้ผมเผลอเดินตามน้องเขยเข้าไปสั่ง Starbuck โดยไม่รู้ตัว

        ผมเจอแฟนคลับที่เมืองกรุง ถามผมว่า "เมื่อไหร่จะไปถึงลาสเวกัส" นั่นนะซี ผมควรเล่าเรื่องเมืองลาสเวกัสซะที  แต่วันที่พวกผมไปลาสเวกัสคราวนั้น น้องเขยผมเขาชวนไปดูบ้านที่เขาซื้อไว้ให้คนเช่า ที่ Bakersfield ที่อยู่ตอนเหนือของลอสแองเจลิส คนละทางกับลาสเวกัสเลย

        ถนนไป Bakersfield สวยงามมาก เป็นฟรีเวย์หมายเลขเท่าไร จำไม่ได้ครับ

พนักงานขับรถของเรา (น้องสาวผมเอง) 

 

       เราแวะเข้าห้องน้ำก่อนถึงเป้าหมาย เสร็จธุระแล้วก็มาเต๊ะท่าถ่ายรูปกันหน่อย เจ้าของ BMW แปลงร่างเป็นช่างภาพทันใจจริงๆ และ LEXUS สีขาวที่จอดอยู่ข้างๆ เจ้าของเขา (น้องเขยผม) ทำธุระยังไม่เสร็จ

        เราไปถึง Bakersfield ประมาณสิบโมงเศษ พอดีได้เวลาอาหารว่าง เราจึงแวะดื่มกาแฟ Starbuck ในย่านการค้า ตอนแรกผมคิดว่าจะไม่ดื่ม แต่พอสัมผัสบรรยากาศในร้าน เรียบง่าย กลิ่นกาแฟหอมสดชื่น พนักงานขายหน้าตาน่ารัก รูปร่างดีมาก ทำให้ผมเผลอเดินตามน้องเขยเข้าไปสั่ง Starbuck โดยไม่รู้ตัว ทั้งๆ ที่ผมเป็นคนแพ้กาแฟ (เสียดายมัวแต่หลงไหลกลิ่นอายและความงาม เลยไม่ได้ถ่ายรูป)

      เสร็จธุระเราไปทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารไทย ใน Bakersfield อาหารที่นี่ก็อร่อยเหมือนที่ Ventura แต่ค่อนข้างจะมีน้อยอย่าง การตกแต่งร้านทำแบบสบายๆ เน้นศิลปแบบไทย และมีพระบรมฉายาลักษณ์ของทั้งสองพระองค์ ดูเด่นเป็นสง่า เจ้าของร้านเป็นคนเชียงใหม่ จึงออกเป็นแนวล้านนา

 

      หลังจากอิ่มกลางวัน เราก็แยกทางกับน้องเขยเดินทางไปลาสเวกัส เส้นทางก็สวยไม่แพ้เส้นทางอื่น นอกจากนี้ยังมีกังหันหลายร้อยต้นเรียงรายเกือบสิบกิโลเมตร (ไม่ทราบว่ามีไว้เพื่ออะไร ใครทราบช่วยบอกหน่อยนะครับ ขอบคุณล่วงหน้า)

 มีป้ายบอกความเร็วของรถยนต์อยู่ข้างทางเป็นระยะๆ

      เราไปถึงลาสเวกัสหนึ่งทุ่มครึ่ง แต่ดวงอาทิตย์ก็ยังไม่ลาขอบฟ้า หลังจากผ่านขั้นตอนการลงทะเบียนเข้าที่พัก ผมแทบหมดแรง เนื่องจากผมไม่เคยกับการเข้าพักใน Newyork Newyork Hotel ก็เลยวุ่นวายพอสมควร (ปล่อยไก่ไทยครับ)

เอาไว้ตลุยราตรีลาสเวกัสในตอนหน้านะครับ