วันนี้ขอเล่าเรื่องนอกสถานี ฯ หน่อยนะคะ  เพราะเป็นเรื่องที่สะท้อนใจจริง ๆ ค่ะ
เมื่อวาน..หลังจากจัดรายการเสร็จแล้วไปเยี่ยมอากง (ตา) ที่โรงพยาบาล..
ในห้องไอซียู...มีผู้ป่วยเต็มแน่นทุกเตียง   อากงนอนอยู่เตียงสุดท้าย  อาการดีขึ้นแล้วแต่หมอยังให้รอดูอาการ   แต่พอมองไปเตียงข้าง ๆ  เห็นเด็กน้อยคนนึง  อายุแค่ 4 เดือน   มีสายน้ำเกลือและเลือดระโรงระยาง   เด็กคนนี้เป็นลูกของแรงงานพม่าที่อพยพเข้ามาทำงานที่ระนองนี่ล่ะ  แม่เด็กก็พูดภาษาไทยไม่ได้..แต่ก็พยายามชี้มือชี้ไม้ส่งภาษามือให้กับเจ้าหน้าที่ตลอดเวลา  ความที่พอจะพูดภาษาพม่าได้นิดหน่อยก็สื่อความได้ว่า  หมอบอกว่าเด็กป่วยเป็นมาลาเรีย..  เด็กตัวเล็กนิดเดียวเท่านั้นเอง   เนื้อตัวสูบซีด   เห็นแล้วใจคอไม่ดี...
  
ความเป็นแม่และสัญชาตญาณของความเป็นแม่  หญิงพม่าคนนั้นเฝ้าดูแลลูกอยู่ตลอด   ถามว่ากินข้าวหรือยัง...เธอตอบว่ายัง   แม่ก็เลยจัดแจงเรื่องข้าวปลาอาหารที่ขนมาให้อากง  แบ่งไปให้..เธอยกมือไหว้ขอบคุณเราแม่-ลูก   แต่ก็ยังไม่ยอมกินอะไรอยู่เช่นเดิม   เดินไปอยู่ข้างเตียงของหนูน้อยส่งสายตาให้เค้าประมาณว่า "สู้นะ..หนู  อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ"  เจ้าหนูส่งสายตากลับมา..รู้สึกสะเทือนไปหมดทั้งใจจริง ๆ ค่ะ
เกือบ  ๆ 2 ทุ่ม...ใกล้จะหมดเวลาเยี่ยม   หนูน้อยเกิดอาการชัก...   แอบมองดูหน้าจอที่บอกอัตราการเต้นของหัวใจแล้วหัวใจหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม    พอดีกับลูกน้องของพ่อซึ่งก็เป็นแรงงานพม่ามาเยี่ยมเด็กน้อยคนนี้   โชคดีที่เค้าพูดไทยได้เลยได้ช่วยกันพูดคุยกับเจ้าหน้าที่    เจ้าหน้าที่บอกพวกเราว่า "เด็กอาการหนักมาแล้วก่อนจะถึงมือหมอ  เชื้อมาลาเรียลามมาถึงสมองแล้ว  อาการคงไม่ดีขึ้นมากไปกว่านี้"   จากนั้นก็แนะนำให้เราเรียกตัวพ่อเด็กมาเพื่อจะดูใจลูกเป็นครั้งสุดท้าย ...
มาถึงตอนนี้สุดจะกลั้นน้ำตา...เดินไปบอกอากงว่า "พรุ่งนี้  หนูจะมาเยี่ยมอากงใหม่นะ...อดทนหน่อย  พรุ่งนี้ก็หายแล้ว"  แล้วก็แอบเดินออกไปนอกห้องไอซียูเงียบ ๆ แล้วนั่งร้องไห้  มันสะเทือนใจที่เห็นคนกำลังจะตายต่อหน้า   อีกไม่กี่นาทีนี้..เด้กน้อยคงต้องจากโลกนี้  มันโหดร้ายมากสำหรับเรากับการที่เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ ต้องเจ็บปวด..ทรมาน  มันรับไม่ไหวจริง  ๆ   นั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องอยู่หลายนาที...พ่อกับแม่เดินออกมา  เราสามคนต่างก็ไม่พูดอะไรแต่ก็ตาแดง ๆ กันทั้งสามคน 
ระหว่างทางกลับบ้าน...ยังคงน้ำตาไหลมาตลอดทาง...ไม่รู้ทำไมถึงต้องสะเทือนใจกับเรื่องนี้นัก   อาจเป็นเพราะสายตาคู่นั้นของเด็กน้อยที่ได้สบตากัน   เมื่อคืนนี้นอนไม่หลับทั้งคืน...เช้านี้ก็ยังรู้สึกหดหู่ใจอยู่ไม่หาย...
ป่านนี้หนูน้อยคงหลับอย่างสบาย  ณ ที่ใดที่หนึ่งที่เราไม่อาจรู้ได้   อย่างน้อยหนูก็ไม่ต้องตื่นมาเพื่อเจอกับความโหดร้ายของโลกใบนี้...  หลับให้สบายนะ...คนดี  โลกใบนี้ยังไม่ใช่ของหนู