ประวัติศาสตร์ชาติตะวันตก  เริ่มตั้งแต่  ค.ศ. ๔๗๖ ค.ศ. ๑๔๕๓

                     ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาของจักรวรรดิโรมันตะวันออก  หรือจักรวรรดิไบแซนไทน์  โดยมี

  เมืองหลวงที่กรุงคอนสแตนติโนเปิล     นอกจากนี้มีการตั้งแคว้นอาณาจักรอื่น ๆ    เช่น 

  พวกแองโกลแซกซอนตั้งอาณาจักรอังกฤษ    พวกแฟรงค์ตั้งอาณาจักรฝรั่งเศส     พวกเยอรมันตั้ง      อาณาจักรปรัสเซีย (เยอรมันนี)   พวกมัสโกวีตั้งอาณาจักรุสเซีย  เป็นต้น  สมัยนี้คริสต์ศาสนาเริ่มขยาย

อิทธิพลครอบคลุมไปทั่วยุโรป   ศาสนจักรซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่  องค์สันตะปาปา  มีอำนาจและอิทธิพลสูง ส่วนทางด้านการเมืองการปกครอง      เศรษฐกิจและสังคมสมัยนี้    เป็นระบบศักดินาสวามิภักดิ์ 

 (Feudalism) ที่ขุนนางมีอำนาจครอบครองพื้นที่ ในปลายยุคกลางเริ่มมีการฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมและ

 วิทยาการของกรีกและโรมันที่เรียกว่า  สมัยเรอแนสซองส์ (Renaissance)   นอกจากนี้ประวัติศาสตร์

 สมัยกลางยังเป็นสมัยที่คริสต์ศาสนาขัดแย้งกับศาสนาอิสลามจนเกิดสงครามครูเสด (The Crusades)

                 สมัยกลางสิ้นสุดลงใน ปี  ค.ศ. ๑๔๕๓   เมื่อพวกออตโตมันเตอร์กตีกรุงคอนสแตนติโนเปิล 

  เมืองหลวงของจักรวรรดิไบแซนไทน์แตก  แต่นักประวัติศาสตร์บางท่านถือว่าสิ้นสุดในปี ค.ศ. ๑๙๔๒ 

  เมื่อโคลัมบัสพบโลกใหม่ (ทวีปอเมริกา)

         ประวัติศาสตร์ชาติตะวันออก

             ในจีน เริ่มสมัยกลาง เมื่อแตกแยกออกเป็นสามแคว้นหรือ  ยุคสามก๊ก  หกราชวงศ์  ใน

   ค.ศ. ๒๒๐     ต่อมาราชวงศ์สุย รวบรวมจีนเป็นปึกแผ่น   และรุ่งเรืองมากในสมัยราชวงศ์ถัง  จนถึง

    ค.ศ.  ๙๐๗     จีนเกิดความแตกแยกเป็นรัฐต่าง ๆ    ต่อมาราชวงศ์ซ่งได้ปกครองประเทศจีน   แต่

    ถูกรุกรานจากพวกอนารยชน    ภายหลังจักรวรรดิมองโกลแผ่ขยายอำนาจไปทั่วทั้งเอเชีย  และยุโรป 

    ราชวงศ์หยวนของชาวมองโกลได้ปกครองประเทศจีนในระหว่าง ค.ศ.๑๒๗๙ ค.ศ.๑๓๖๘ 

                อินเดีย   เริ่มสมัยกลางเมื่อ   ค.ศ.   ๕๓๕    หลังราชวงศ์คุปตะถูกโค่นล้ม   อินเดียแตกแยก

   เป็นอาณาจักรต่าง ๆ   จนพวกเตอร์กยึดได้ภาคเหนือของอินเดียแล้วสถาปนารัฐสุลต่านแห่งเดลฮี ขึ้น 

  สมัยกลางของอินเดียสิ้นสุดลงใน ค.ศ.  ๑๕๒๖