ลูกชายวัยเจ็ดขวบถามพ่อขณะอาหารเย็น

          "พ่อครับ  สงครามเกิดขึ้นมาได้ยังไงครับ?"

          พ่อมองหน้าลูกนาน "อืมม!!  จะอธิบายยังไงดีนะ  เอายังงี้  สมมุติว่าไทย กับอเมริกา  ทะเลาะกัน"

          แม่ที่นั่งอยู่ด้วยเอ่ยว่า  "คุณอย่ายกตัวอย่างที่เป็นไปไม่ได้ซี ไทยกับอเมริกา จะทะเลาะกันได้ยังไง  อยู่ห่างกันตั้งไกล" 

          "แค่สมมุติเท่านั้นแหละคุณ"

          "ถึงสมมุติก็ไม่ควรสมมุติในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้  ลูกจะจำไปผิดๆ"

          "แต่มันเป็นแค่เรื่องสมมุติ ซีเรียสไปได้"

          "ใช่  ต้องซีเรียสซี  ของอย่างนี้เด็กจำไปผิดๆ แล้ว ไม่ดีต่อเขาในอนาคต  รู้ งู ๆ ปลา ๆ เดี๋ยวคนอื่นหาว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน"

          "โธ่  คุณก็คิดไปไกล  นี่มันแค่เรื่องสมมุติ  คุณไม่ควรอารมณ์เสีย"

          "ฉันไม่ได้อารมณ์เสีย"

          "คุณนั่นแหละอารมณ์เสีย"

          "ฉันบอกว่าไม่ได้อารมณ์เสีย"

          ลูกชายเอ่ยแทรกขึ้นว่า   "พ่อครับ  แม่ครับ   ผมรู้แล้วหล่ะครับว่าสงครามเกิดขึ้นมาได้ยังไง"

อันบนนั่น ลูกชายฉลาดลึกซึ้ง.....

แต่ก็อาจมีลูกชายฉลาดไปอีกแบบ ที่อาจตอบอย่างข้างบนเหมือนกัน  โดยไม่เข้าใจหรอกว่าสงครามเกิดขึ้นมาได้ยังไง  แต่เขาก็ฉลาดพอที่รู้วิธีให้ พ่อ แม่ หยุดทะเลาะกันเสียที 

อันบน นั่น ไม่รู้ว่า พ่อ แม่ คู่นี้ จะฉลาดพอรึเปล่า 

ถ้าฉลาดพอ  คงหัวเราะกันท้องคับท้องแข็ง

แต่ถ้ายัง งง อยู่ ว่าลูกเข้าใจเรื่องสงครามได้ยังไง  ก็ตั้งหน้าตั้งตาทะเลาะกันต่อไป