สิ่งที่ข้าพคิดว่าข้าพเจ้ามีการเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ คือ การเล่นกีฬาบาสเกตบอล  ซึ่งในตอนที่ข้าพเจ้ายังเด็กอยู่นั้น ข้าพเจ้ามีโอกาสได้รับชมการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอลที่มีการแข่งขันภายในจังหวัดของข้าพเจ้า ซึ่งในการแข่งขันนั้น มีหลากหลายทีมได้มีการดึงตัวนักกีฬาระดับ ถ้วยพระราชทาน ก. หรือจนกระทั่ง มีดีกรีเป็น นักกีฬาทีมชาติไทย ทั้งในอดีตและปัจจุบัน มาเข้าร่วมการแข่งขันเพื่อให้การแข่งขันดูมีสีสีน    เมื่อข้าพเจ้าได้เห็นวิธีการเล่นของนักกีฬาเหล่านั้นแล้ว ทำให้ข้าพเจ้าเกิดแรงจูงใจที่จะ   หัดเล่นกีฬาบาสเกตบอล

           เริ่มจากการที่ข้าพเจ้าต้องวิ่งเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงและทนทาน จนสามารถเล่นได้ตลอดเกม กระโดดเชือก เพื่อให้ได้แรงข้อมือ จะได้ยิงแม่นๆ  และ ได้สปริงข้อเท้า ทำให้กระโดดได้สูง  เมื่อมีพละกำลังแล้วก็เริ่มที่จะ หัดการเลี้ยงลูกบาส ด้วยแขนทีละข้างทั้งสองข้างๆละ 500 ครั้ง เช้า-เย็น และเริ่มฝึกการยิงลูกบาส จากใกล้ๆห่วง และเริ่มขยับออกไปเรื่อยๆ จนถึงเขต 3 คะแนน ยิงจนกระทั่งจำแรงได้ ว่าควรจะยิงแรงประมาณไหน จึงจะเข้า ส่วนจังหวะต่างๆในการเล่นนั้น ข้าพเจ้าได้ใช้วิธีการดูจากเทปการแข่งขันบาสเกตบอล NBA และการแข่งขันบาสเกตบอลในประเทศไทยของเรา เมื่อได้ดูวิธีการเล่นและจังหวะการเล่นต่างๆแล้ว ข้าพเจ้าก็พยายามนึกภาพจังหวะนั้นๆไว้ให้เกิดมโนภาพในหัว แล้วก็พยายามเล่นตามจังหวะนั้นๆให้ได้เมื่อมีโอกาส จากการที่ข้าพเจ้ามีวิธีการเรียนรู้โดยวิธีนี้แล้วทำให้ข้าพเจ้าได้เป็นนักกีฬาตัวแทนของโรงเรียน จนปัจจุบัน ได้เป็นตัวแทนนักกีฬาบาสเกตบอลของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และข้าพเจ้าคิดว่าเมื่อข้าพเจ้าได้มีประสบการณ์จากการแข่งขันเรื่อยๆแล้ว จะทำให้ข้าพเจ้าสามารถที่จะพัฒนาฝีมือการเล่นบาสเกตบอลของข้าพเจ้าได้ดียิ่งๆขึ้น