แล้วความยึดมั่นถือมั่นก็เริ่มครอบงำ

   ชีวิตคนเรา กว่าจะอยู่ตลอดรอดฝั่ง เราต้องอาศัยอะไรต่างๆ รอบตัวเรามากมาย บางครั้งก็ดูน่าเอ็นดู ที่เราไขว่คว้า ผู้ที่แข็งแรงกว่า เพื่อหวังจะพึ่งพา ประคับประคองให้ตัวเองยืนได้ อย่างมั่นคง ก่อนจะจากไปไต่ฝันของตัวเองต่อไป

  พึ่ง-พา-เพื่อจะผ่าน

ไม่มีใครรังเกียจเดียดฉัน

เพราะดูเธอผู้เกาะกุม ก็ร่าเริงมีชีวิตชีวา และพร้อมจะก้าวไกล

จะเรียกว่าธรรมชาติหรือเปล่า ไม่แน่ใจ

เพราะการได้เกาะกุม มันสร้างความอบอุ่นมั่นใจ

จนไม่อยากจะปล่อยมือ

แม้ว่า วันนั้น เราก็ยืนหยัดได้ด้วยตนเองแล้ว

แล้วความยึดมั่นถือมั่นก็เริ่มครอบงำ

จากแค่หวังพึ่งพาชั่วคราว ครั้นเวลาล่วงเลยไป

กลับกลายเป็นพันธนาการ ผูกมัด ไม่คิดจะจากไปโดยง่ายเหมือนที่เคยตั้งใจ

จึงเป็นการเกาะเกี่ยว ที่เหนียวแน่นขึ้นทุกวัน

สรรพสิ่งก็เหมือนกันไปหมด เกาะกุม ฉุดรั้ง ราวกับเป็นสมบัติเฉพาะตน

จนแม้กระทั้งจะตายจากกัน ก็ยังเป็นภาพที่มองก็รู้ว่า ไม่คิดจะปล่อย..วาง

ดังนั้น เราจะรอให้เขาปลดเราออกจากพันธนาการ

หรือจะปลดปล่อยด้วยตัวเราเอง

การฝืนธรรมชาตินิดๆ มักทำให้เราได้สัมผ้สประสบการณ์แปลกใหม่เสมอ

ที่เขาเรียกกันว่า...เบาสบาย...ปลอดโปร่ง..อย่างผู้ไร้พันธนาการค่ะ