ผมเพิ่งเดินทางกลับมาจากหมู่บ้านหนองบัวแปะ  อ.ยางสีสุราช  จ.มหาสารคาม  ยังตัดสินใจที่จะนั่งทำงานต่อ  พรุ่งนี้มีอะไรไหลบ่ามาให้สะสางเยอะมาก  อย่างน้อยก็การปฐมนิเทศนิสิตใหม่  โครงการก้าวแรกก้าวใหม่ และอื่นๆ อีกจิปาถะ ...

ครับ, เหนื่อยบ้าง แต่ก็บอกตามตรงว่า  ไม่ท้อ  ตอนนี้รอเวลาอย่างเดียวคือ  สร้างคนให้ได้  และบริหารจัดการเวลาให้ลงตัว  ถ้าทำได้อะไรๆ ก็ง่ายขึ้น ...

ไม่รู้สิ  ผมว่า “ผู้นำ”  ต้องมีหน้าที่สร้าง “ผู้นำ”  ขึ้นมาเรื่อยๆ  ไม่ใช่สร้างผู้ตามให้เดินตามรอยเท้าของตัวเองอยู่ร่ำไป  เพราะคิดและเชื่อเช่นนี้แหละ  ทุกวันนี้  จึงยังรู้สึกว่า สู้ทนแบกรับไปอีกสักช่วง  จากนั้นอะไรๆ ก็จะดีขึ้นเอง..

แน่ล่ะ  สิ่งที่ผมกำลังร่ำรำพึงอยู่นั้น ฟังดูง่ายเอามากๆ  แต่ในทางปฏิบัตินั้น  รู้ดีว่ามันไม่ง่ายอย่างที่พูดที่คิดเสียเท่าไหร่  แต่ถึงกระนั้น  ก็ยังให้กำลังใจตัวเองว่า  ผมกำลังเริ่มต้นได้ถูกที่ถูกทางแล้ว  อย่างน้อยวันนี้  ผมก็กำลังให้โอกาสและสร้างโอกาสให้ใครสักคนรับบทบาทแทนผมในงานภาคสนามไปอย่างช้าๆ ...ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่งของการต้องไปเยี่ยมและไปให้กำลังใจกันอย่างต่อเนื่อง

 

เพราะที่จริงแล้ว  การส่งเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งบรรจุได้ไม่ถึงสามวันแล้วลงสู่พื้นที่พร้อมๆ กับการรับผิดชอบชีวิตนิสิตอีกร่วมสามสิบคนนั้น ดูเป็นเรื่องใหญ่โตเอามากๆ  แต่ผมก็เชื่อว่าบุคลากรใหม่ท่านนี้จะสามารถเรียนรู้ได้เร็ว  โดยอาศัยทุนเดิมที่มีทั้งในวิถีชีวิตในบ้านเกิดและทุนที่ได้จากการเป็นคนทำกิจกรรมมาอย่างโชกโชน

 

ผมเฝ้าฝันลึกๆ ว่า  กระบวนการของผมจะไม่ล้มพับลงเสียทั้งหมด  ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้น  ก็เท่ากับว่าเรากำลังได้ “ผู้นำ” อีกคนแล้ว กระมัง-

บ้านห่างไกลตัวเมืองใหญ่
แต่สุขใจไม่แพ้กัน
ลานดิน คือ ลานฝัน
เรียนรู้การแบ่งปันความสำราญ

 

แผ่นดินมีที่ว่างให้ระเริงเล่น
แผ่นฟ้ามีที่ว่างอันไพศาล
ชวนหัวใจให้ท่องทะยาน

มีสายลมขับขานตำนานใจ

 

มีแมกไม้เป็นเพิงพักชวนพักผ่อน
มีเรียวหญ้าอ่อนอุ่นเจือจุนให้
มีทุกอย่างในเส้นทางอันกว้างไกล
พิสุทธิ์ใสรอเพาะบ่มอบรมชีวิต ...