วันนี้นั่งมอง...ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ปีที่สี่ของการตัดสินใจเลือกกลับมาทำงานที่บ้านเกิด คือ โรงพยาบาลยโสธร ต้านกระแสแห่งความคิดความเชื่อเชิงวัฒนธรรมที่ว่าเรียนสูงๆ เรียนมากๆ ต้องนำพาชีวิตตนเองไปอยู่สถาบันอันอุดมด้วยผู้มีการศึกษา และเพื่อถ่ายทอดความรู้ แต่สำหรับข้าพเจ้าเอง กลับเชื่อในเรื่องการสร้างความรู้มากกว่าการถ่ายทอดความรู้หรือบอกความรู้

ความท้าทาย...คือ พลังที่นำข้าพเจ้าไปสู่การเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ ในชีวิต

ก่อนกลับมาอยู่บ้านและมาทำงานที่นี่ หนึ่งปีก่อนหน้าหลังจากที่ข้าพเจ้าเสร็จภารกิจการเรียนในระดับดุษฎีนิพนธ์ในสาขาจิตวิทยาให้คำปรึกษา พร้อมได้ใบปริญญาโทมาพร้อมกันด้วยเพิ่มอีกหนึ่งสาขาทางวิชาชีพการพยาบาล ข้าพเจ้าครุ่นคิดเป็นนานมากต่อการตัดสินใจกลับมาอยู่ที่นี่ (รพ.ยโสธร) แต่แล้วขณะนั้นข้าพเจ้าไม่ได้ปล่อยตนเองให้ว่าง กระโดดเข้าเรียนรู้ต่อในสาขาเทคโนโลยีการศึกษา อันเป็นปริญญาเอกอีกหนึ่งสาขา เพราะในหลักสูตรนี้มีเป้าหมายเพื่อสร้างคนให้นำไปสู่การออกแบบสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้ (Instructional Design) อันเป็นความท้าทายใหม่ของโลกวิชาการทางเทคโนโลยีการศึกษาที่เดิมทีมุ่งเพียงผลิตสื่อ แต่ที่สาขาและที่สถาบันที่ข้าพเจ้าเรียนรู้อยู่นี้ "ครูผู้สร้าง" ได้บากบั่นของความให้เกิดเป็นศาสตร์และสาขาที่มุ่งตอบสนองต่อการจัดกระบวนการเรียนรู้อันเป็นการตอบสนองต่อกระบวนการทางปัญญาของมนุษย์ มุ่งกระตุ้นให้เกิดการสร้างกระบวนการทางปัญญาของบุคคล

ระหว่างที่เข้าเรียนในปีแรกพร้อมหัวข้อดุษฎีนิพนธ์...เราได้ถูกสร้างและกระตุ้นให้ได้เกิดการเรียนรู้ในเรื่อง Knowledge Construction หรือการสร้างความรู้ ณ ตอนนั้นข้าพเจ้าต้องตัดสินใจแล้วล่ะว่าจะเอาอย่างไรดีกับชีวิตการงาน จึงได้ตัดสินใจว่า อืม! เรียนมามากมายหากไม่ได้นำไปใช้ในบริบทจริงก็ยากที่จะเชื่อมโยงทฤษฎีสู่การปฏิบัติได้ (theory to practice) ดังนั้น จึงมองเป็นความท้าทายที่จะกลับมาทำงานที่บ้าน ขณะเดียวกันมีแผนการหรือโครงการเงียบที่แอบวาดไว้ในใจ (mental model) ต่อการใช้โลกแห่งการทำงานจริงๆ นี้เป็นฐานแห่งการนำไปสู่การกระตุ้นให้เกิดการสร้างเป็น "สังคมแห่งการเรียนรู้" (knowledge base society) อันอุดมไปด้วยการอิงอาศัยเชิงวัฒนธรรมแห่งวิถีพุทธที่เนียนเข้าไปสู่วิถีชีวิต วิถีการงาน (Engaged Buddhism)

เกิดประกายการเรียนรู้ของจริงผ่านความเป็นจริง...

ความพยายามที่เนียนนำกระบวนการสร้างความรู้และการจัดการความรู้ให้เกิดขึ้น อย่างที่ไม่รู้สึกว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่ให้เกิดขึ้น หากแต่ค่อยๆ แทรกซึมเนียนเข้าไป อาจช้ากว่าเป็นการประกาศนโยบาย หากแต่จะฝังลึกยิ่งกว่าการประกาศนโยบาย ...

วันนี้กระบวนการนี้ได้แผ่ขยายออกไป ...แผ่ขยายในที่นี้ คือ การหลอมลงไปในจิตใจของบุคคลอื่นๆ ที่ร่วมยืนอยู่บนพื้นที่ที่เรียกว่าโรงพยาบาลยโสธร

ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังทำกระบวนการ R2R ผ่านเครื่องมือที่เรียกว่า KM นั้น คุณหมอประพจน์ กำลังขับเคลื่อนกระบวนการ KM อยู่ที่ห้องข้างๆ มิติแห่งการพัฒนาได้เปลี่ยนไป ภายใต้ความเชื่อในคลังแห่งปัญญาที่เรียกว่ามนุษย์...ที่มีทั้งสมองและจิตใจได้เกิดขึ้นแล้ว หลังจากที่ข้าพเจ้าได้เสร็จสิ้นกระบวนการ R2R แล้วนั้น พลาดไม่ได้เลยที่จะต้องไปร่วมจับภาพ (capture) กระบวนการ ...

ความหนึ่งที่ปรากฏขึ้นต่อภาพเบื้องหน้าที่ข้าพเจ้าได้พบ คือ บรรยากาศและพลังแห่งความสุข พลังแห่งการเริ่มเปิดประตูใจสู่การเรียนรู้ด้วยใจที่ใคร่ครวญ พลังแห่งความเบิกบาน ที่เปี่ยมไปด้วยการร่วมกันรดน้ำให้กับพืชพันธุ์แห่งความสุขให้งอกเงยในจิตใจของผู้คนคนทำงาน เมื่อไรที่ต้นแห่งความสุขนี้ได้เบ่งบาน โอกาสของการที่จะก้าวลุยลงไปในวิถีแห่งการพัฒนางานจะทำได้อย่างไม่ทุลักทุเล หากแต่จะต่อเนื่องด้วยความมุ่งมั่นอย่างแท้จริง อันจะเป็นพันธสัญญาต่อการงานอย่างแท้จริง หรือที่เราจะคุ้นๆ ที่เรียกกันว่า "พันธกิจ"...

กระบวนการที่ไม่ได้อยู่ภายใต้ความเชื่อและความดีงามแห่งความเป็นมนุษย์แล้ว โอกาสที่จะเกิดการร้อยเรียงพลังแห่งสุขในการงานก็ยากที่จะก่อเกิดและขับเคลื่อนไปได้ วันนี้คุณหมอประพจน์ ได้ทำหน้าที่แห่งการเป็นผู้อำนวยให้เริ่มต้นการเกิดพลังงานแห่งความสุขและการแบ่งปันทางปัญญาให้เกิดขึ้นในหัวใจของคนหน้างาน

ข้าพเจ้านั่งอยู่วงนอก มองดูและซาบซึ้งในปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในกระบวนการ

"ดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของคุณหมอ" นี่เป็นคำบอกเล่าจากหลายคนที่นั่งล้อมวงคุยกัน ใบหน้าที่สดใสและเบิกบานจาก "คุณอำนวย" ของเรา...เป็นสิ่งยืนยัน รัศมีแห่งความสุขหรือออร่าแห่งความสุขได้ตลบไปทั่วทั้งห้อง...

เป็นความสุขนะ...ความสุขเล็กๆ ทุกๆ คนที่นั่งอยู่ คือ พี่น้อง เครือญาติ ลูกหลานคนเมืองยศ หากกระบวนการตรงนี้ได้เยียวยาและเสริมสร้างให้เกิดเป็นพลังแห่งความสุขแล้ว เขาเหล่านี้จะเกิดพลังอันมากมายต่อการทำงานพัฒนา งานบริการ และงานเพื่อคนยโสธรและคนทั้งโลกได้ด้วยหัวใจอันยิ่งใหญ่

การเปิดประตูใจ ต่อการเดินเข้าสู่การเรียนรู้...

การน้อมรับเรื่องราวใหม่ วิถีใหม่ สู่ชีวิต...ไม่นานความอุดมแห่งเมล็ดพันธุ์ความสุขจะปรากฏ เจริญงอกงาม

น้องเหมียวเป็นผู้เรียนรู้ที่มีใจแห่งความดีงามมาก ภาคเช้าเรียนรู้อยู่ในกระบวนการ R2R และภาคบ่ายเข้าร่วมเรียนรู้ KM ต่อ แววตาแห่งความสุขจะนำพาพลังนี้แผ่ไปถึงผู้คนที่มานอนป่วยอยู่ที่หน้างานของเหมียวได้

วันนี้เมล็ดพันธุ์แห่งความสุข ความดี ความงาม และสายธารแห่งปัญญาได้ปรากฏเกี่ยวเนื่องให้เห็นถึงความโยงใยแห่งปัจจัยซึ่งกันและกันที่บ้านของข้าพเจ้า "ยโสธร"