ความดีเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับเราไปตราบนานเท่านานแม้ตายไปความดีก็คงอยู่และให้นึกถึงไปแม้ว่าตัวจะจากไปแล้วก็ตาม

ขณะกำลังประชุมที่สงขลาในวันที่ 23 พ.ค.52 ได้รับโทรศัพท์จากลูกสาวว่าแม่น้า..เค้าฆ่าตัวตายแล้วเมื่อตอนใกล้รุ่ง วันที่ 22 พ.ค.52 เวลา 04.00 น.ที่บ้านพักในชุดผ้าขนหนูเหมือนกับว่ากำลังอาบน้ำเพื่อเตรียมของไปขายที่ห้างดังแห่งหนึ่งในตัวเมือง

ก็ถามว่าแล้วลูกรู้จากใคร  ก็น้าที่กรุงเทพเค้าอ่านข่าวพบขึ้นหน้า 1 ไทยรัฐ  และเดลินิวส์  ชื่อคุ้นๆเหมือนน้า.....

ลูกสาวบอกว่า... ขณะตอนใกล้รุ่งวันนั้นมีคนมาเคาะประตูบ้านเสียงดังมาก  เงี่ยหูฟังเผื่อมีคนเรียก ....ไม่มี ....เสียงเดินก็ไม่ได้ยิน.....หายไปแล้วใครละ ....(ปกติจะไม่มีใครเดินเข้าไปโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต หากมีธุระมาหาก็จะเรียกแค่หน้าประตูเท่านั้น เมื่อใครโผล่หน้าออกไปรับถึงจะได้เข้ามาในบ้าน) และหลังจากนั้นน้าที่กรุงเทพฯก็โทรมาบอกข่าว.....

คืนนั้นวันที่ 22 พ.ค.52 เวลา 21.30 น.(ในคืนก่อนเค้าเสียชีวิต) ได้รับโทรศัพท์จากน้องที่ว่า เค้าชอบโทรมาหาเมื่อตอนที่มีปัญหาเท่านั้น ยามปกติก็หายไป ครั้งนี้ก็เหมือนกันหายไปนาน เกือบ 7 เดือนได้  และโทรมาหาปรึกษาเรื่องราวต่างๆมากมาย 

 ลูกก็ตัดขาด ไม่พูด ไม่ดูดำดูดี ไม่เคยไปหานานแล้วด้วย  ปกติลูกๆจะอยู่กับตาและยาย (เค้าอายุ 37 ปี มีลูกชาย 3 คน กำลังเรียน 2 คน คนโตเรียนจบแล้วทำงานรับจ้าง ลูกคนที่ 2 และที่ 3 เรียนชั้นประถมปีที่ 5) 

ทะเลาะกับสามีและแม่ตัวเอง ฟ้องร้องกันขึ้นโรงขึ้นศาล  ญาติพี่น้องก็ไม่คบด้วย   แต่ไม่ได้มีท่าทีพูดถึงการฆ่าตัวตายเลย

ได้พูดปลอบใจไปว่าทำอะไรก็แล้วแต่ให้คิดให้รอบคอบคิดให้ดีๆอย่าวู่วาม หากไม่สบายใจก็ปรึกษา หรือมาหาได้จะเป็นกำลังใจให้

เมื่อก่อนตอนที่ลูกทั้งสองยังขึ้นอนุบาลอยู่นั้นที่บ้านของเค้ามีกิจการรับขุดบ่อ  มีรถหลายคัน มีลูกน้องหลายคน และเมื่อมีงานเทศกาลสำคัญก็โทรมาและมารับลูกๆที่บ้านไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ มีอะไรดีๆ ปลา  ปู  กุ้ง หมึกฯลฯ(บ้านเค้าอยู่ชายทะเล) เดินทางไปใหนมาใหนด้วยกันตลอด  แค่บ่นอยากกินก็ได้กินแล้ว

หลังจากนั้นครอบครัวเค้าเริ่มมีปัญหา สามีเริ่มมีภรรยาน้อย มากเข้าหลายคน เริ่มทะเลาะบ้าง ดีกันบ้างตามประสา  เป็นมาอย่างนี่ตลอด

สุดท้ายวันเผานั้นลูกชายคนโต คนรองก็บวชให้แม่

คนเล็กก็ยังไม่ประสา  เล่นยิงปืน....สนุกสนาน....เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไปร่วมงานศพ เมื่อเดินทางกลับบ้านมาไม่ทันไรก็เลี้ยวหัวรถผิด ....ไปทางวัดที่จะเผา แฟนซึ่งเป็นคนขับได้แต่ตบหน้าตัวเอง...เรียกสติกลับมาและด่าไปหลายคำ...หันหัวรถกลับมาที่เดิม...และบ่นว่ามาได้ยังไง...ไม่ได้ดื่มเหล้า หรือเมาซักหน่อย

ไปวันหลังกับท่านผอ.เพิ่งออกรถมาใหม่เอี่ยมไม่นานมานี่  รถเกิดสตาร์ดไม่ติดขึ้นมาเฉยๆ

จากไปไม่ทันได้ร่ำลา ไม่ทันได้บอกกล่าวเล่าเรื่อง ด้วยน้ำมือของตัวเอง...หรือว่า...

เค้าไม่ได้เป็นญาติ  เป็นเพียงคนที่รู้จักที่บังเอิญได้คบหา  มีน้ำใจ  แบ่งปัน  ช่วยเหลือในยามที่เราไม่มี  การจากไปจึงเต็มไปด้วยน้ำตา..และอาลัย  

เค้ารักเราเหมือนพี่  เหมือนญาติ   เรารักเค้าเหมือนน้อง  เหมือนญาติ

จากนี้ไปคงไม่มี...ปู  ปลา หมึก หรือไปใหนๆด้วยกันอีกแล้ว

     หลับนะน้องคนดี  จงไปดี  ในภพภูมิที่ดี  ที่มีแต่ความสุข อย่าได้ทุกข์ใจอีกเลย