ความคิดถึงเดินทางมาเยือนผู้พเนจร
คิดถึงเสี้ยวหนึ่งของชีวิต เสี้ยวแห่งความหลังที่ไม่มีวันลืมเลือน
ះ)
เดือนเมษาอากาศร้อน ดอกไม้บานสวย ดอกซอมพอเดือนเมษา บานสะพรั่งเต็มริมฝั่งหลังบ้านพักหมออ้อย โรงพยาบาลสมเด็จ ณ ศรีราชา
สระบัวบริเวณลานท่านย่า ด้านหลังโรงพยาบาล ทางลงไปเรือนน้ำในทะเล สระนี้นิ้งหน่องเคยตกลงไปในน้ำป๋อมแป๋ม
เดินลงบันใดหินหลังลานท่านย่าสู่สะพานเรือนน้ำ มองไปในทะเลเรือประมงลำหนึ่งลอยลำรอเข้าฝั่ง
เดินเอื่อยๆ มาตามสะพานเรือนน้ำเลี้ยวมาที่เรือนน้ำเรือนสุดท้ายมองไปทางขวามือมองเห็นเกาะลอยอยู่ไม่ไกล
อีกมุมมองหนึ่งของเกาะลอยจากใต้ต้นไทรเรือนไขศรี (ช่วงน้ำลง)
จากใต้ต้นไทรเรือนไขศรีมองไปทางขวามือเป็นชุมชนเดิมชาวศรีราชา (ขอบอก...มีซอยหนึ่งตรงข้ามบ้านตากับยายมีร้านอาหารทะเลอร่อยมากอยู่ในชุมชนนี้แหละ)
ความคิดถึงเดินทางเข้าสู่หอพัก ผ่านหอเก่าที่เคยพักอาศัย ผ่านตึกต่างๆ ไปถึงห้องที่หอใหม่
หน้าวัวหลังห้อง บานครั้งเดียว
กระถางไม้นี้ (จำชื่อต้นไม้ไม่ได้ล้ว) แขวนท้าลม
ดาหลาจากบ้านสวนของยายลูกหมูในแจกันที่ปลายเตียง
สังขารไม่เที่ยง วันวานไม่หวนคืน
ความคิดถึงเดินทางมาพาคนพเนจรกลับคืนสู่ปัจจุบัน
